b_505X0_505X0_16777215_00_images_1617_the-beguiled.jpg

The Beguiled, Sofia Coppola
Θρίλερ που η ιστορία του εκτυλίσσεται στη διάρκεια του εμφύλιου σε ένα οικοτροφείο θηλέων στον αμερικάνικο Νότο. Όταν οι κοπέλες του ιδρύματος θα προσφέρουν στέγη και φροντίδα σε έναν τραυματισμένο στρατιώτη του αντίπαλου στρατοπέδου, όλα θα αλλάξουν. Η περίθαλψη του νεαρού στρατιώτη θα ξυπνήσει έντονες ερωτικές επιθυμίες αλλά και επικίνδυνους ανταγωνισμούς. Tα κορίτσια στρέφονται η μία εναντίον της άλλης και τελικά ενάντια στον άντρα. Και καθώς τα ταμπού σπάνε, οι εξελίξεις θα έχουν απροσδόκητες συνέπειες. Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Thomas Cullivan, “A Painted Devil, The Beguiled” η ταινία είναι remake της ομώνυμης ταινίας του Don Siegel (Ο προδότης, 1971), στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Clint Eastwood και Geraldine Page. Στην ταινία της Coppola συναντάμε τους Colin Farrell, Nicole Kidman, Kirsten Dunst και Elle Fanning στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Η σκηνοθέτις δηλώνει «Είχα δει την ταινία του 1971, που ήταν πολύ σημαντική, και λάτρεψα το σχολείο θηλέων με το γοτθικό του στυλ και τη σεξουαλική ένταση του καυτού Νότου. Η ιστορία είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα και παίρνει μια σκοτεινή στροφή εκεί που δεν το περιμένεις.» Ενώ όμως η ταινία του Siegel εστίαζε στον αντρικό ρόλο, η ταινία της Coppola θέτει στο επίκεντρο της αφήγησης τις νεαρές γυναίκες, παρακολουθώντας τις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσά τους αλλά με τον άντρα που απειλεί να διαταράξει την αρμονική τους συμβίωση. Η ίδια σχολιάζει σχετικά: « Στον πυρήνα της ταινίας βρίσκεται η δυναμική των σχέσεων μιας ομάδας γυναικών που είναι προσκολλημένες η μία στην άλλη. Δεν ήθελα πραγματικά να κάνω ένα θρίλερ αλλά να προσεγγίσω το είδος δημιουργώντας αυτό τον όμορφο ονειρικό κόσμο που μου αρέσει. »
b_505X0_505X0_16777215_00_images_1617_rodin-jacques-doillon.jpg
Rodin, Jacques Doillon
Παρίσι 1880. Ο Auguste Rodin /Ωγκύστ Ροντέν στην ηλικία των 40 ετών, δέχεται επιτέλους την πρώτη του κρατική παραγγελία: να διακοσμήσει την πύλη του Μουσείου Καλών Τεχνών. Για το συγκεκριμένο έργο, που αργότερα ονομάστηκε Οι Πύλες της Κολάσεως, ο Ροντέν βασίστηκε στη Θεία Κωμωδία του Δάντη.   Κάποια από τα γλυπτά που το αποτελούν θα γίνουν τα πιο διάσημα έργα του, όπως ο Σκεπτόμενος ή το Φιλί.
Ζει μαζί με την Rose, τη σύντροφό του, όταν συναντά την νεαρή Camille Claudel. Η πιο ταλαντούχα μαθήτριά του, γρήγορα γίνεται βοηθός του, και τελικά η ερωμένη του. Ό,τι ακολουθεί είναι μια δεκαετία πάθους, αμοιβαίου θαυμασμού και συνενοχής. Μετά το χωρισμό τους, ο Rodin συνεχίζει να εργάζεται με αμείωτη ένταση. Έρχεται αντιμέτωπος  τόσο με την απόρριψη όσο και τον ενθουσιασμό που προκαλεί ο αισθησιασμός των γλυπτών του. Με τη προτομή του Balzac, που αρχικά απορρίφθηκε, δημιουργεί το αναμφισβήτητο σημείο εκκίνησης της σύγχρονης γλυπτικής....
Με τους  Vincent Lindon, Izïa Higelin, Séverine Caneele,  Edward Akrout.
Ο Jacques Doillon, σκηνοθέτης της ταινίας δηλώνει: «Στον κινηματογράφο, εστιάζουμε στα πρόσωπα και στο λόγο, όμως τα σώματα γενικά δεν χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν κάτι και συχνά φαίνονται «νεκρά». Πάντα ήθελα τα σώματα των χαρακτήρων να "μιλάνε". Είναι αλήθεια ότι οι σκηνοθέτες θέλουν επίσης να συνεργάζονται με ηθοποιούς των οποίων την «κίνηση» ή τη γλώσσα του σώματος τους αρέσει. Εδώ βρισκόμαστε πιο κοντά με τον Ροντέν: τα σώματα των γλυπτών του είναι τόσο εκφραστικά και το γεγονός ότι θεωρώ ότι σκηνοθετώ μια ταινία γι 'αυτόν δεν είναι για μένα καθόλου παράξενο.
(….) Η μεγάλη ευχαρίστηση των γυρισμάτων είναι η έκπληξη της ανακάλυψης της αλήθειας μιας σκηνής μετά τη δέκατη έβδομη λήψη. Σαν είναι κάτι εντελώς νέο και άγνωστο που γίνεται τόσο πιστευτό που με κάνει να ξεχάσω τελείως ότι εγώ το έχω γράψει και ότι δουλεύομαι γι’ αυτό για τις τελευταίες δύο ή τρεις ώρες».

(πηγή σημειώσεις για την παραγωγή, δημοσιεύματα του τύπου, κατάλογος φεστιβάλ Καννών. επιμέλεια Π.)