(Αμαρτωλοί )
του Ryan Coogler
(οι δηλώσεις του σκηνοθέτη)

Μερικές από τις αγαπημένες μου ταινίες του είδους είναι φτιαγμένες έτσι που, ακόμα κι αν αφαιρέσεις το υπερφυσικό στοιχείο, παραμένουν ουσιαστικές. Το Sinners είναι μια προσωπική ερωτική επιστολή από εμένα στον κινηματογράφο – και στην ίδια την τέχνη της αφήγησης.
(...) Ήθελα απλώς να φτιάξω κάτι που να προέρχεται από εμένα, και που ο κόσμος να μπορεί να το απολαύσει ομαδικά, σε μια σκοτεινή αίθουσα.
(...) Ήθελα οι θεατές να αισθάνονται σαν να είναι μέσα στην ιστορία. Γι’ αυτό επέλεξα αυτά τα φορμάτ – γιατί σε κυκλώνουν. Το IMAX σε τραβάει. Το Ultra Panavision σε απλώνει. Συνδυασμένα, σε βυθίζουν.Για μένα, το φορμάτ δεν είναι τεχνική απόφαση. Είναι ερμηνευτική. Αν θέλεις να δείξεις πώς νιώθει κάποιος όταν τον κυνηγούν τα φαντάσματα του παρελθόντος, χρειάζεσαι τον κατάλληλο καμβά.
(...) Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες τρόμου... Οι ταινίες με τον Freddy, τον Jason... Νομίζω ότι στην μαύρη κουλτούρα υπήρχε εκτίμηση για το είδος – αλλά και ένας υφέρπων φόβος.
(...) Δεν ήθελα να κάνω μια "τρομακτική" ταινία. Ήθελα να κάνω μια στοχαστική ταινία με στιγμές τρόμου. Οι πιο τρομακτικές στιγμές δεν έρχονται από το "μπαμ!", αλλά από τη σιωπή. Έμαθα από τον Barry Jenkins και τον David Lynch ότι ο ρυθμός είναι όπλο. Στο Sinners, ο ρυθμός χτίζει την ένταση όπως μια μπλουζ συγχορδία – ξεκινάει αργά, καίει αργά, και σε χτυπάει στο τέλος.
(...) Το horror με ενδιέφερε όχι για να τρομάξω το κοινό – αλλά για να καλλιεργήσω μια ατμόσφαιρα επιβίωσης και μνήμης. Ο τρόμος είναι η ψυχολογική συνέχεια της καταπίεσης.
Δεν σε νοιάζει τι είναι το πλάσμα, σε νοιάζει ποιος ήταν πριν γίνει πλάσμα. Αυτό είναι σκηνοθεσία για μένα: να σε κάνει να δεις πίσω από το τέρας.
(...) Η κάμερα κινείται μόνο όταν ο χαρακτήρας δεν μπορεί να σταθεί ακίνητος μέσα του. Όταν κάποιος σιωπά, η κάμερα σιωπά. Όταν κάποιος καταρρέει, η κάμερα κινείται σαν να πέφτει μαζί του.
(...) Η ταινία ξεκινάει με έναν ήχο που άκουγα παιδί: μια παλιά ηχογράφηση του Tommy Johnson. Ήταν ο ήχος του “κακού” – αλλά κι ένας ήχος που με έκανε να νιώθω ασφαλής. Αυτό είναι το μπλουζ για μένα. Και για την ταινία.
(...) Αυτή η ταινία είναι για τον θείο μου James, που πέθανε. Ήταν το πρώτο πρόσωπο που με μύησε στα μπλουζ. Δεν άκουγε τίποτα άλλο. Για μένα, το Sinners είναι μια ταινία γεμάτη με ήχους που τον θυμίζουν – ακόμα κι όταν δεν υπάρχει μουσική.

(πηγή αποσπάσματα απο συνεντεύξεις, εξόρυξη chatgpt)