του Péter Forgács 
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)

Έχοντας εστιάσει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και με ήδη μια μικρού μήκους ταινία με τίτλο «Angelos’ Film» το 2000  και ελληνικό ενδιαφέρον, καθώς περιλαμβάνει αρχειακό υλικό του επιχειρηματία Άγγελου Παπαναστασίου και κινηματογραφιστή της κατοχής, ο Πέτερ Φόργκατς  σκηνογραφεί τρόπον τινά το χρονικό της ολλανδο-εβραϊκής οικογένειας των Πέρεμποομ από το 1938 έως το 1942 με υλικό από οικογενειακά φιλμάκια. Ο Φόργκατς επιχειρεί μια κινηματογραφική νεκρολογία η οποία ακολουθεί το ζεύγος Μαξ και Άννα από τα παιδικά του ερωτικά σκιρτήματα, το ενήλικο φλερτ, το γάμο τους, την εγκυμοσύνη της Άννας, τη γέννηση της κόρης τους, τις εκδρομές στην εξοχή και την καλοκαιρινή ραστώνη μέχρι τον εκτοπισμό τους από τους Ναζί.
Εορταστικά στιγμιότυπα όπως η 14η επέτειος από τη στέψη της βασίλισσας Βιλχεμίνας κλυδωνίζονται από την ανακοίνωση της επίθεσης των Ναζί στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, επιγραφή που μοντάρεται μαζί με στιγμιότυπα χαράς σε χιονοπόλεμο ενώ τα πρώτα βήματα της κόρης του ζευγαριού διακόπτονται από την ανακοίνωση της ναζιστικής επέμβασης το 1940 στις Κάτω Χώρες. Επιστέγασμα σε αυτή την τελευταία ακτίνα χαράς, τα πλάνα από τον Ναζί διοικητή του Ράιχ στην Ολλανδία,  Άρτους Ζάις-Ίνκβαρτ. Με υπόμνηση στην εντολή του Ζάις-Ίνκβαρτ για την ελαχιστοποίηση του πόνου κατά τη σφαγή των ζώων (αναισθησία πριν την αιμορραγία) ο Φόργκατς υπογραμμίζει τη νοσηρή αντιστροφή αξιών από τους Ναζί: μέριμνα και προστασία των ζώων (άλλωστε το σύγχρονο πλαίσιο δικαιωμάτων των ζώων αντλεί σε εντυπωσιακό βαθμό από τις αντίστοιχες πολιτικές των Ναζί -θέμα ταμπού όμως που περνά απαρατήρητο και ασχολίαστο σήμερα) αλλά μαζική εξόντωση του εβραϊκού λαού και άλλων κατηγοριών όσων δεν συμπεριλαμβάνονται στη φυλετική καθαρότητα ή όσων προέβαλαν αντίσταση.  Ως προς την φυλετική καθαρότητα ο Φόργκατς παραπέμπει στο άρθρο  4 της διαταγής 189/1940 όπου Εβραίος θεωρείται ο απόγονος τριών αμιγώς εβραίων παππούδων. 
Στο πογκρόμ του 1941 μέλη της οικογενείας συλλαμβάνονται, αφού έχουν προηγηθεί ανακοινωθέντα που θεωρούν τους Εβραίους ξένο σώμα μεταξύ των Ολλανδών, και εκτοπίζονται από τα σπίτια τους στο Άμστερνταμ εν μέσω ανατριχιαστικών νέων για το θάνατο των πρώτων συλληφθέντων στο Μαουτχάουζεν. Στο μεταξύ, ο Ζάις-Ίνκβαρτ παίζει τένις με τον Χάινριχ Χίμλερ υπό τα βλέμματα των συζύγων τους και άλλων ναζί αξιωματικών. 
Η κλήτευση από το Εβραϊκό Γραφείο Μετανάστευσης στους Εβραίους του γκέτο προκειμένου να έχουν μαζί τους τα απολύτως απαραίτητα για να εργαστούν στη Γερμανία (πριν «απελευθερωθούν») καθηλώνει στο σχετικό στιγμιότυπο, με αφοπλιστική κινηματογραφική αλήθεια, άνδρες και γυναίκες να οδεύουν με αξιοπρέπεια, άλλοι γελαστοί στο φακό άλλοι σκεπτικοί, προς το μοιραίο το οποίο για πολλά μέλη της οικογένειας Πέρεμποομ, συμπεριλαμβανομένων των Μαξ και Άννα θα ολοκληρωθεί στο Άουσβιτς εκ των οποίων μόλις ένας επιβίωσε κατά την απελευθέρωση των κρατουμένων στο Μπούχενβαλτ το 1945.

The Maelstorm: A Family Chronicle, Πήτερ Φόργκατς, Ολλανδία, 1997