(Five years, four months)
των Esteban Hoyos García & Juan Miguel Gelacio
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

Πέντε χρόνια και τέσσερις μήνες αναζητά η Μάρτα το σώμα του πρωτότοκου γιού της που δολοφονήθηκε τα χρόνια κορύφωσης της βίας και των ένοπλων συγκρούσεων στην Κολομβία. Η ζωή της περιστρέφεται πια μόνο γύρω απ’ αυτό κι ας παραμελεί όπως της λέει η μητέρα της ακόμα και το μικρό της γιό άθελά της. Έτσι, όταν μια άλλη μητέρα, η Σάντρα, που αναζητά το δικό της γιό 24 χρόνια, της λέει να πάνε μαζί στην μακρινή κι επικίνδυνη Βιτσάδα για να ερευνήσουν κάποιες πληροφορίες, η Μάρτα δέχεται. Δανείζεται για τα έξοδα κι αφήνει πάλι το μικρό γιό της στη μητέρα της ελπίζοντας. Ίσως και σε κάποιες υπερφυσικές δυνάμεις κι ας μην τις πιστεύει κανονικά – τόσο μεγάλη είναι η απελπισία της. 
Χαμηλόφωνη ταινία που μ’ αξιοπρέπεια και σεβασμό, αλλά όχι και με την ανάλογη δύναμη, αναφέρεται σ’ ένα θέμα συγκλονιστικό, το Cinco años,cuatro meses/ Five years, four months των Esteban Hoyos García και Juan Miguel Gelacio, μιλάει για τις πάνω από 100.000 μητέρες που αναζητούν ακόμα τους αγνοούμενους γιούς τους στην Κολομβία, μέσα απ’ την ιστορία και το πρόσωπο της Μάρτα. Η αφήγηση όπως κι η κάμερα κεντράρει σ’ αυτό, στον τρόπο που κλαίει σιωπηλά ή δείχνει αποκομμένο απ’ τον κόσμο εντελώς, έχοντας χάσει κάθε ρανίδα χαράς του. Η ψυχή της Μάρτα μοιάζει να έχει στραγγιστεί από το τραύμα ενός πένθους που μέχρι να βρεθεί το σώμα δεν θα κλείσει ποτέ, έχοντας μεταβληθεί σ’ εμμονή που τα έχει παγώσει όλα γύρω και μέσα της. Ο τρόπος που πολύ ρεαλιστικά δείχνεται η κατάσταση αυτή, στη δουλειά, στις σχέσεις και στην καθημερινότητά της Μάρτα, βοηθάει το θεατή να νοιώσει το μέγεθος της εσωτερικής της οδύνης, όχι, όμως, με τρόπο που ν’ αναδεικνύει την Μάρτα ως σύμβολο όλων αυτών των γυναικών -μια κι ο ψυχολογικός παράγοντας αποτυπώνεται κι ως προσωπικός εδώ- κι ας διαφαίνεται ότι τα συναισθήματα είναι παραπάνω από κοινά. Ο μαγικός ρεαλισμός εντάσσεται στην πλοκή μ’ έναν τρόπο που την βγάζει από πολλά διλήμματα, παραμένει, όμως, κάπως μετέωρος και το αμφίσημο τέλος παρ’ ότι προκαλεί ανακούφιση δεν χαρίζει παραπάνω δύναμη στην ταινία. Αντίθετα, οι λιγοστές σκηνές που ακολουθούν μετά, με τις πραγματικές μητέρες να λένε τα ονόματά τους είναι μια στιγμή καθηλωτική, ειδικά όταν η τελευταία λέει τ’ όνομά της κι εκείνο του γιού της μαζί. Απέναντι σ’ αυτό που χάθηκε, είναι τώρα αυτό που ζει: η ιδιότητά του να είσαι μητέρα. 

Karlovy Vary 2026