(Τώρα!)
του Santiago Alvarez
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)

Από το ζενερίκ καταλαβαίνει κανείς ότι η προοπτική διαλόγου μεταξύ του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Λίντον Τζόνσον μάλλον θα σχετικοποιηθεί ως λύση του προβλήματος του φυλετικού ρατσισμού με τα βίαια συνακόλουθά του, καθώς σε άλλη του ταινία αλλά και στο κλείσιμο αυτής ο Άλβαρεζ τον καθιστά υπεύθυνο για τη δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Χρησιμοποιώντας το εβραϊκό τραγούδι «Hava Nagila (Ας Χαρούμε)» με τους απελευθερωτικούς του στίχους ο Αλβαρέζ θα θέσει το ζήτημα των δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών αλλά και Κουβανών μεταναστών σε ευθύ παραλληλισμό με το αντισημιτικό πογκρόμ των Ναζί.
Λιντσαρίσματα, συλλήψεις δίχως την νόμιμη διαδικασία, βίαιη διάλυση ειρηνικών διαδηλώσεων και η καταστολή τους, ακόμα και καύση μαύρων από μέλη της Λευκής Υπεροχής και της Κου Κλουξ Κλαν μοντάρονται με αφοπλιστικό δυναμισμό, τόσο από φωτογραφίες όσο και από κινηματογραφημένα στιγμιότυπα. Ο τίτλος του ακτιβιστικού ντοκιμαντέρ του Αλβάρεζ, ενός από τους πιο ριζοσπαστικούς κινηματογραφιστές της Κούβας και ιδρυτή του Ινστιτούτου Κινηματογραφικής Τέχνης και Βιομηχανίας της Κούβας, αντλεί από το ομώνυμο και απαγορευμένο τραγούδι της αφροαμερικανίδας τραγουδίστριας Λένα Χορν. 
Εμπνευσμένος όπως και πολλοί άλλοι σκηνοθέτες της Λατινικής Αμερικής από το Σοβιετικό σινεμά του Αϊζενστάιν και Βερτόφ, ο Άλβαρεζ κινητοποιεί πλήθος τεχνικών (διπλοτυπίες, ελλειπτικό μοντάζ, ζουμαρίσματα) προκειμένου να μετατρέψει το φιλμ, σύμφωνα με τις αρχές του «Τρίτου Σινεμά», σε αντάρτικο πόλεων. 
(Το 2015 πραγματοποιήθηκε ρετροσπεκτίβα των ντοκιμαντέρ του στην Αθήνα με τίτλο «Ο Κόσμος του Σαντιάγκο Άλβαρεζ» περιλαμβάνοντας εννέα ταινίες του.)

Now! (Τώρα!), Σαντιάγκο Άλβαρεζ, Κούβα, 1965