της Αθανασίας Δρακοπούλου
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

«Ποια είμαι; Μπορούμε να κεντήσουμε πάνω σ’ αυτό ό,τι θέλετε. Τι θέλετε;» λέει η Καίτη Δρόσου στην σκηνοθέτρια Αθανασία Δρακοπούλου στην αρχή του ντοκιμαντέρ Καίτη Δρόσου: Κιβώτιο μνήμης κι εκείνη -ευτυχώς- απλά την αφήνει να μιλάει, μ’ όσο το δυνατόν λιγότερες παρεμβάσεις. Ακολουθεί μια συναρπαστική αφήγηση εβδομήντα δύο λεπτών, γάργαρη σαν το νερό, μέσα απ’ τη συνένωση διαφορετικών συνεντεύξεών της, που συμπληρώνονται από αρχειακό υλικό, αλλά και πλάνα απ’ τις μετακινήσεις της στο χώρο και το χρόνο δύο χωρών – της Ελλάδας και της Γαλλίας. Ποιήτρια, δημοσιογράφος, στρατευμένη ιδεολόγος, αγωνίστρια, αλλά και πολλά άλλα που θα μάθουμε, η Δρόσου, είναι περισσότερο γνωστή στο ευρύ κοινό ως η σύζυγος του συγγραφέα Άρη Αλεξάνδρου τον οποίο ακολούθησε στην αυτοεξορία και στη δύσκολη ζωή στη Γαλλία, μένοντας για δεκαετίες ηθελημένα στο παρασκήνιο. Είναι επίσης γνωστή ως εκείνη στην οποία είναι αφιερωμένο το πολιτικό, ιστορικό και βαθιά απομυθοποιητικό Κιβώτιο του Αλεξάνδρου, ένα τα σπουδαιότερα βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Ένα ζωντανό κιβώτιο μνήμης– απόλυτα ταιριαστός ο τίτλος του ντοκιμαντέρ-, θ’ αποδειχθεί, όμως, εδώ κι η ίδια που θα ξετυλιχθεί μπροστά στα μάτια μας με τον πιο απλό και γοητευτικό τρόπο.
Αυτό που παρακολουθούμε εδώ -και μας προκαλεί διαρκώς την αίσθηση πώς «βλέπουμε» να γίνονται αυτά που ακούμε ακόμα κι όταν δεν υπάρχει συνοδευτικό οπτικό υλικό- είναι ένα συναρπαστικό οδοιπορικό στο ταξίδι ζωής μιας γυναίκας, του άνδρα που αγάπησε και της ζωής που έζησε μαζί του. Ταυτόχρονα, είναι μια ζουμερή και συνάμα πικρή -ενίοτε πολύ- φέτα απ’ την ιστορία της Αριστεράς, αλλά και της ίδιας της Ελλάδας. Ένα κομμάτι ζωντανής Ιστορίας, που μας μεταφέρεται με τρόπο πολύτιμο, χωρίς παράπονο, φόβο ή διάθεση για ωραιοποίηση, αλλά ως μάθημα ήθους, αντοχής και γενναιότητας - έτσι ακριβώς το ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας η Δρόσου. Μαζί, μας χαρίζει μικρά στιγμιότυπα για ανθρώπους τόσο σημαντικούς όσο ο παλιός της φίλος, Γιάννης Ρίτσος –αυτός που κατ’ ουσία έπεισε τον Αλεξάνδρου να γράψει το Κιβώτιο. Κι αν το κιβώτιο του βιβλίου αποδείχθηκε εν τέλει άδειο, αυτό της Δρόσου είναι ξέχειλο από συναισθήματα, αγάπη και νοήματα που δεν χάθηκαν, ακόμα κι αν αυτοί που τα ενέπνευσαν δεν είναι πια εδώ και καιρό μαζί μας.  Όλες αυτές τις ποιότητες, με αμεσότητα και σεβασμό, το ντοκιμαντέρ αυτό κατορθώνει εξαιρετικά να αναδείξει.