(The Burning Giants)
του Phuttiphong Aroonpheng
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)

Ένας παλιός κινηματογράφος (ή θέατρο;) κλειστός, γεμάτος σκόνη. Ξαφνικά το σύστημα εξαερισμού αρχίζει να δουλεύει. Καπνοί βγαίνουν από τους σωλήνες διοχέτευσης εξαερισμού. Καταλήγουν σε ένα δάσος. Ένας νεαρός άνδρας περιπλανιέται μέσα στο τροπικό δάσος. Το σώμα του διάστικτο από άσπρα στίγματα σαν  επουλωμένες πληγές εγκαύματα. 
Στην ύπαιθρο της Ταϊλάνδης, μέσα στα τροπικά δάση της, μια μόλυνση εξαπλώνεται. Μια ομάδα πέντε στρατιωτών περιπλανιέται μέσα στο τροπικό δάσος, αναζητώντας μολυσμένους από μία θανατηφόρα επιδημία και καίγοντας τα μολυσμένα σπίτια. Η αφήγηση εστιάζει σε μια σειρά προσώπων, χαρακτήρων, όπου ο ένας παραδίδει στον άλλον τον κεντρικό ρόλο ως να είναι μια σκυταλοδρομία: ο νεαρός μολυσμένος, το νεαρό μέλος αυτής της ομάδας περιπολίας, τον Lak, και τη φίλη του, την Aepoh, την αδελφή της, μια νεαρή μητέρα που ζει στην πόλη με το παιδί της. 
Είναι προφανές ότι αφετηρία της αφήγησης η βάση πάνω στην οποία οικοδομείται είναι η πρόσφατη συλλογική εμπειρία της επιδημίας του covid και τα υγειονομικά μέτρα αποκλεισμού που διάφορες χώρες έλαβαν. Η σκηνοθεσία εστιάζει λιγότερο στις αγωνίες της δράσης και περισσότερο στα ανθρώπινα δράματα που κρύβονται από πίσω της. Κυρίως, εστιάζει στην αίσθηση κοινωνικού αποκλεισμού και στιγματισμού που προκαλεί μέσα στο κοινωνικό σώμα η επιδημία. Στο αυταρχισμό με τον οποίο αντιμετωπίζεται η επιδημία.
Η μετάδοση του ιού και η εξάπλωση της ασθένειας, έχει μια συνέπεια: Η σκηνοθεσία δημιουργεί ένα ζοφερό κλίμα -το κλίμα της ασθένειας και της επιδημίας- το οποίο συνεχώς έρχεται σε αντιπαράθεση με τη μαγευτική φύση που υπάρχει στο φόντο. Μοιάζει ως το δάσος να έχει μία μυστηριακή μεταφυσική σημασία: ένας τόπος όπου κατοικείται από τα πνεύματα και τις μνήμες της ιστορίας.
Παράλληλα, καθώς η επιδημία συνιστά μια μυθοπλαστική επινόηση, η ταινία μοιάζει ένα σχόλιο για μια κοινωνική πραγματικότητα -τον ξεριζωμό και την προσφυγιά-, αλλά παράλληλα έχει και μια μεταφορική – αλληγορική διάσταση: είναι ο εγκαταλελειμμένο χώρος του κινηματογράφου- θεάτρου, ένας ναός εικόνων και συναισθημάτων, που προκαλεί την επιδημία. 
Είναι η απομάκρυνση από το πεδίο του πραγματικού στη δραματική κορύφωση της αφήγησης, η αναφορές μυθικό ιστορικό πλαίσιο (ο μύθος του βασιλιά Rama και η Sita της ινδικής μυθολογίας και του ινδουιστικού έπους Ramayana), που απομακρύνουν τις οποίες κοινοτυπίες που σκιάζουν την αφήγηση. Είναι αυτές οι ρηγματώσεις που προκαλούνται μέσα από τις οποίες αναδύεται το θεατρικό παρελθόν της χώρας, αλλά αποκαλύπτεται και το μέσο δηλαδή ο κινηματογράφος.
Και είναι αυτό που μένει ως τελική επίγευση: Το δάσος ως μια διαρκή υπόμνηση ενός μυθικού παρελθόντος. Η ασθένεια ως μεταμόρφωση του μυθικού παρελθόντος στο σύγχρονο μοντέρνο κόσμο...

La Biennale di Venezia 2026/ Orizzonti