(Η νύχτα που παραιτήθηκε ο Χάρης)
της Ιωάννας Σκυλογιάννη
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

Η Νίνα χρωστάει μαθήματα και ενοίκια. Για να τα βγάλει πέρα εργάζεται ως γκαρσόνα. Όταν αναγκάζεται να καλύψει έκτακτα τη νυχτερινή βάρδια στο μπαρ όπου δουλεύει, το “Νινάκι”, όπως την αποκαλούν στη δουλειά, παλεύει απεγνωσμένα να βρει τρόπους να γυρίσει σπίτι της, χωρίς να ξοδέψει για άλλη μια φορά το μισό της μεροκάματο σε ταξί. Με ρεαλιστική δύναμη και ρέουσα αφήγηση, χάρη σε μια σειρά μονοπλάνων που εντείνουν την αίσθηση εγκλωβισμού της ηρωίδας, το Shift, σκηνοθετικό ντεμπούτο της Ιωάννας Σκυλογιάννη, σκιαγραφεί ανάγλυφα σε έναν κλειστό χώρο, μέσα σε 23΄, ένα από τα μεγαλύτερα  προβλήματα της σύγχρονης εποχής, την εργασιακή εκμετάλλευση στον χώρο της εστίασης και της νύχτας. Η κάμερα κινείται οργανικά, ακολουθώντας σταθερά τη νεαρή ηρωίδα, άλλοτε παράλληλα κι άλλοτε από πίσω της, διαγράφοντας τις διαδρομές που εκείνη διανύει και υπογραμμίζοντας, άλλοτε διακριτικά και άλλοτε ευδιάκριτα, τα συναισθηματικά της αδιέξοδα, τις αλληλεπιδράσεις και τις εντάσεις που προκύπτουν στον εργασιακό χώρο. Με τους συναδέλφους, τους θαμώνες και κυρίως με το αφεντικό. Η αγωνία της κεντρικής ηρωίδας για αναζήτηση λύσης ενός προβλήματος που για την ίδια είναι ζωτικό, ενώ δεν φαίνεται να αγγίζει τους άλλους γύρω της, βρίσκεται στον πυρήνα της αφήγησης. Και είναι ενδιαφέρον το πώς με αφετηρία αυτό το συναίσθημα αναδύονται μια σειρά από χαρακτήρες και μικρο-ιστορίες, που συμπληρώνουν τη γενική εικόνα. Με αμεσότητα, ευαισθησία αλλά και ειλικρίνεια η Ιωάννα Σκυλογιάννη αποτυπώνει στο πρόσωπο της Νίνας το πορτρέτο μιας γενιάς νέων, παγιδευμένων στην οικονομική επισφάλεια και την εκμετάλλευση. Την αξιοπρέπεια και ευγένεια,τον θυμό τους και την απογοήτευση αλλά και τη δύναμη κάποιων που όταν μπορούν δραπετεύουν, όπως έρχεται να μας υπενθυμίσει και ο υπότιτλος της ταινίας.

Φεστιβάλ Δράμας 2026