των Κώστα Μπακιρτζή & Κωστή Σταμούλη
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

Πρωτοχρονιά του 2025 κι ο κινηματογράφος Βίλμα στη Θεσσαλονίκη -ο τελευταίος σ’ όλη την Ελλάδα με «ερωτικές ταινίες Α προβολής»- κλείνει οριστικά τις πόρτες του. Πενήντα πέντε χρόνια προβολών, εκτονώσεων και συνευρέσεων σ’ αυτό τον ηδονιστικό χώρο γκέι «ερώτων και παθών» ως προς το κοινό του τα τελευταία πολλά χρόνια, μόλις έγιναν παρελθόν. Λίγα χρόνια πριν είχε κλείσει και το περίφημο Λαϊκόν με τις δύο του αίθουσες -μια για κάθε γούστο-, αλλά και το μεγαλοπρεπές Σταρ της Αθήνας, με την υπέροχη αρχιτεκτονική και τις ακόμα πιο υπέροχες αφίσες. Η εποχή των «πορνοσινεμά» πέρασε πια ανεπιστρεπτί. Κι η νοσταλγία έχει ήδη αρχίσει….
Καταγραφή μνήμης, φόρος τιμής και δήλωση αγάπης μαζί, για ένα σινεμά, για όλα τα σινεμά του είδους του, για το είδος το ίδιο, για τις γκέι συναντήσεις στα μέρη αυτά, αλλά και για τον έρωτα γενικά -και ειδικά-, η Βίλμα: το τελευταίο αντίο του Κώστα Μπακιρτζή, που έγινε και με τη βοήθεια του συνεργάτη του Κωστή Σταμούλη, αγαπησιάρικη κι ατμοσφαιρική, έκκεντρη ενίοτε κι όχι απόλυτα συγκεντρωμένη, χειροποίητη, ανάστατη και λιγάκι ανάκατη, μοιάζει μ’ ερωτευμένο που θέλει να τα πει όλα μαζί – και τα λέει! Μ’ ένα συνδυασμό ιστορικής ανασκόπησης, αναμνήσεων και μαρτυριών, σκέψεων κι αναστοχασμών του σκηνοθέτη που είναι κι ο βασικός αφηγητής, καθώς κι αποσπασμάτων ταινιών/ποιημάτων/αρχειακού υλικού, η ταινία λέει πολλά σημαντικά πράγματα μαζί, χωρίς να βάζει σε τάξη διακριτή τη δομή και τις προτεραιότητες της. Διαθέτει, όμως, ειλικρίνεια και πάθος που αγγίζουν το θεατή και μια γοητεία στον τρόπο που ο Μπακιρτζής τα συνδέει όλα αυτά με τον εαυτό του και την παιδική/εφηβική ηλικία του και μελώνει από νοσταλγία για τα όσα δεν πρόλαβε, για τη Θεσσαλονίκη του άλλοτε, αλλά και για ταινίες που έχει αγαπήσει. 
Πολλά ελληνικά «τσοντοσινεμά» μαθαίνουμε εδώ, που ξεκίνησαν κι αυτά κάποτε με ταινίες Α’ προβολής για το ευρύ κοινό, το έριξαν μετά στο γουέστερν, το καράτε και τις σεξοκωμωδίες και εν τέλει στις τσόντες για να επιβιώσουν, απέκτησαν από κάποια στιγμή και πέρα ιδιαίτερη σημασία και αξία για το ανδρικό γκέι κοινό που, σ’ εποχές δύσκολες γι’ αυτό, μπορούσε εκεί να εκφραστεί, να εκτονωθεί και να συνυπάρξει. Ο Τάκης Σπετσιώτης, ο Θωμάς Κοροβίνης, ο Γιώργος Τσιτιρίδης κι ο Γιάννης Παλαμιώτης, καθένας με το δικό του στιλ και με τις δικές του αποχρώσεις μας μιλάνε με γλαφυρότητα για όλα αυτά, η μεγάλη έκπληξη θα είναι, όμως, ο Αργύρης Μπακιρτζής στην ωραιότερη και πιο αναπάντεχη τελευταία σκηνή της ταινίας. Ακόμα κι ένας σινεφίλ οφείλει να παραδεχτεί εδώ, ότι σε μερικές διαδικασίες της ζωής έρχεται η μουσική και σε μια στιγμή, μ’ ένα μόνο τραγούδι νικάει..

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2026