του Λουκά Παλαιοκρασά   
(κριτική:  Σωτήρης Ζήκος)

Κεντρικό πρόσωπο είναι ο δεκαεπτάχρονος Γιώργος, παιδί χωρισμένων γονιών από τα επτά του, που βλέπει τον πατέρα του τα τελευταία δέκα χρόνια μόνο τα Σαββατοκύριακα, ένας έφηβος με στραβισμό και εξαιτίας αυτού απομονωμένος από συνομιλήκους του, ο οποίος καταφέρνει να συνδεθεί μ' ένα θηλυκό γρύλο που θα του δώσει το όνομα Ιζαμπέλα... Σημαντικό πρόσωπο στην παρούσα ιστορία του Γιώργου είναι ο υπερπροστευτευτικός του πατέρας ο Κώστας που τον αποκαλεί «γητευτή των γρύλων» αν και ο Γιώργος φαίνεται πως έχει το χάρισμα να “συνομιλεί” και με μια ταραντούλα και μια περιστέρα! Ανακαλύπτοντας ο ίδιος και αποκαλύπτοντας, με απορία και θαυμασμό, τόσο στους συντελεστές της ταινίας στη διαδικασία των γυρισμάτων, όσο και στον (όποιο δεκτικό) θεατή έναν μαγικό κόσμο (μη κατοικίδιων) πλασμάτων της φύσης με τα οποία φαίνεται εδώ, πως έχουμε χάσει κάθε επιδραστική επαφή...    
Και δεν πρόκειται καθόλου, για ένα τυπικό ντοκιμαντέρ με συνεντεύξεις και κάποιες ερευνητικές προσεγγίσεις επί ενός και μόνο συγκεκριμένου θέματος, αλλά για μια πολύτροπη (υβριδική) κινηματογραφική αφήγηση με δρώντα πραγματικά πρόσωπα και δρώμενες καταστάσεις, καθώς αυτά καταγράφονται άμεσα και αυθεντικά “εν τοις πράγμασι” όχι σαν δραματο-ποιημένα αλλά όπως τα βιώνουν τα ίδια τα πρόσωπα, με μια “οικειότητα” μοναδική -κάθε στιγμή, ουσιαστικά...    
 
(Στο 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης)