του Jorge Thielen Armand
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)

Ένα γυναικείο χέρι, με τις φλέβες να διαγράφονται έντονα, προσπαθεί να ανοίξει το σπόρο ενός κακάο. Ένας μασκοφορεμένος άνδρας. Μια φωνή που ακούγεται "Σκότωσε τον. Σκότωσε τον. Σκότωσε τον". Μια γυναίκα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το εσωτερικό ενός εγκαταλελειμμένου παλιού αρχοντικού. Η γυναίκα επιχειρεί να μαχαιρώσει έναν άνδρα....
Η κεντρική ηρωίδα, η Caro -τον ρόλο υποδύεται η Asia Argento- επιστρέφει μετά από χρόνια στον τόπο καταγωγής της, στη Βενεζουέλα. Η επιστροφή αυτή επαναφέρει στη μνήμη της άσχημες εμπειρίες. Έχει κληρονομήσει την περιουσία -φυτείες κακάο- του προσφάτως θανόντα πατέρα της. Ωστόσο, το πατρικό της σπίτι, μια εντυπωσιακή έπαυλη μέσα στο δάσος, είναι εγκαταλελειμμένο και μοναδικός της ένοικος που το συντηρεί είναι μια παλιά υπηρέτρια του σπιτιού, μαζί με τον γιο και τον εραστή της. Η κεντρική ηρωίδα βρίσκεται ξαφνικά συγκάτοικος στο ίδιο της το σπίτι. Ενώ, αισθάνεται παγιδευμένη σε ένα τόπο φορτωμένο με αναμνήσεις και αισθήματα που έχει απωθήσει. Ό,τι προσπαθεί να κάνει είναι να διαχειριστεί αυτήν την επιστροφή στο παρελθόν και τα ανεπούλωτα τραύματά της. Και κυρίως να διεκδικήσει την περιουσία της....
Όλη η αφήγηση της ταινίας οργανώνεται γύρω από μία απειλή που αισθάνεται η ηρωίδα καθώς βρίσκεται σε έναν τόπο, οποίας δεν της είναι καθόλου οικείος. Δεν ελέγχει το χώρο, δεν μπορεί να τον διεκδικήσει.
Το ζήτημα της ιδιοκτησίας και του ελέγχου του χώρου, αλλά και το χρώμα του δέρματος των κεντριών προσώπων -λευκό της Caro και μαύρο της υπηρέτριας- μάς υποδεικνύουν και μια άλλη διάσταση της δραματικής πλοκής: είναι ένα σχόλιο για την αποικιοκρατία. Είναι η σύγκρουσή τους μια σύγκρουση για το ποίος ελέγχει τον τόπο (Βενεζουέλα).
Η σκηνοθεσία δίνει προτεραιότητα στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας αγωνίας και εκκρεμότητας, και όχι τόσο στις αφηγηματικές εντάσεις και δραματικές συγκρούσεις. Κεντρικό στοιχείο στην δημιουργία αυτής της ατμόσφαιρας αγωνίας και ψυχολογικής έντασης είναι η εξαιρετική μουσική του Vittorio Giampietro με τα ηχοχρώματα των κινηματογραφικών soundtrack ταινιών αγωνίας -ιδιαίτερα των ιταλικών giallo- της δεκαετίας του 70. (Εξάλλου μια αναφορά σ' αυτά αποτελεί και το αιματοβαμένο τέλος)
Μέσα σ’ αυτό το αφηγηματικό τοπίο, η παραμονή της Caro στον χώρο του υπό κατάρρευσης αρχοντικού μοιάζει ως μια στάση πριν τον τελικό κοινό μας προορισμό: το θάνατο.

Φεστιβάλ Καννών (Quinzaine des cinéastes) 2026