(Το μεξικάνικο μπρέτσελ μου) 
της Nuria Giménez
(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)

Την περασμένη Τρίτη βρήκα στη σοφίτα ένα κουτί με πράγματα του θείου Πάουλ. Μου τράβηξε την προσοχή ένα ατιτλοφόρητο κόκκινο βιβλίο. Το είχε γράψει κάποιος Παραβάντιν Κάνβαρ Κάρτζαπαλι και έχει εκδοθεί στο Μεξικό το 1919. Άρχισα να το διαβάζω και με έχει συναρπάσει. 
Λέει «Το πρόβλημα με ένα αλαλάζον πλήθος είναι οτι δεν μπορείς να ξέρεις αν το κάθε άτομο κραυγάζει επειδή το ίδιο κάνουν και οι άλλοι ή αν θα κραύγαζε αν στεκόταν εκεί μοναχό του.» 
«Ο στενότερος δεσμός που υφίσταται μεταξύ των ανθρώπων αναπτύσσεται μέσα από το μίσος ενάντια σε κάποιον κοινό εχθρό. Γι΄αυτό εμείς οι μισάνθρωποι αγαπούμε ο ένας τον άλλον.» 
«Στον πόλεμο, ο πιο φανατικός μαχητής της μιας πλευράς φαίνεται πως αγνοεί ότι αν είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην άλλη πλευρά, θα ήταν το ίδιο φανατικός, υπερασπίζοντας όμως τα αντίθετα.» 
(Από τις ημερολογιακές καταχωρίσεις της Βίβιαν Μπάρετ που “υποτιτλίζουν” το οπτικό υλικό εδώ, που κατέγραψε ο Λεόν Μπάρετ από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του 1960.)

Το μεξικάνικο μπρέτσελ μου / My Mexican Bretzel (2019) σε σκηνοθεσία Νούρια Χιμένεθ (χωρίς διαλόγους)
28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης/ Όλη μνήμη το κόσμου: Αφιέρωμα στα Αρχεία