(Σκαρπέτα)   
της Liz Sarnoff
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Οι αδερφικοί και οι συζυγικοί καυγάδες, οι ανταγωνιστικές εξυπνάδες, τα ξεκατινιάσματα και τα γκομενικά "κλέβουν την παράσταση" και περιθωριοποιούν την όποια ερευνητική διαδικασία του εγκλήματος, σαν να'ναι προσχηματική μυθοπλαστικά. Και ως εκ τούτου κανένα πρόσωπο δεν πείθει ότι είναι ο ρόλος που του αποδίδεται: η μία η δόκτορ Τζίνιους Σκαρπέτα (Νικόλ Κίτμαν) από νεαρή ηλικία, που λύνει εντέλει μια υπόθεση σίριαλ κίλερ όχι με την επιστήμη της αλλά σαν ντεντέκτιβ και επιχειρεί μάλιστα να κάνει και τη σύλληψη! Κι η άλλη μια συγγραφέας με μπεστ σέλερ (Τζέιμι Λι Κέρτις) που την έκαναν πλούσια, ενώ συμπεριφέρεται σαν ανώριμη κυρά -ερωτύλα και μονίμως στην γκρίνια. Κι άλλη, η Τζίνιους στα τεχνολογικά από τα μικράτα της και εξ αυτού, εκατομμυριούχος ήδη από τα 13 της, που παρόλα αυτά μιζεριάζει όχι μόνο γιατί έχασε την αγαπημένη της σύζυγο, αλλά γιατί ενώ είναι μαύρη μεγάλωσε με δύο λευκές γυναίκες, τη μάνα και τη θεία της (που τις κάνει ό,τι θέλει) γιατί δεν την καταλαβαίνουν -το καημένο! Μάλλον πρόκειται για τρία πρόσωπα τα οποία φαντασιώνεται ότι την εκπροσωπούν εδώ (ταυτιζόμενη) "ηγεμονικά" / “φεμινιστικά” η ίδια η συγγραφέας Πατρίσια Κόρνγουελ στης οποίας τα μπεστ σέλερ μυθιστορήματα βασίζεται αυτή η σειρά...

Σκαρπέτα / Scarpetta (2026)