της Τώνιας Μισιαλή
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

Η νεαρή Σενεγαλέζα Μαριάμα ενηλικιώνεται και φεύγει αναγκαστικά απ’ τη δομή φιλοξενίας της στην Κύπρο, χωρίς να έχει πού να πάει ή να της επιτρέπεται ακόμα να εργαστεί. Δεν την αφήνουν να ξαναγυρίσει και λύση δεν βρίσκει μέχρι που η 40χρονη Στέλλα, υπάλληλος εκεί και πρώην τοξικομανής την φιλοξενεί ένα βράδυ σπίτι της γιατί χρειάζεται μια εξυπηρέτηση. Η Στέλλα μοιάζει δύσκολη και σκληρή, η αισιοδοξία κι η αγνή διάθεση της Μαριάμα, όμως, την αγγίζουν και σιγά-σιγά αρχίζει να νοιώθει μητρικά απέναντί της. Έχει, όμως ήδη μια κορούλα -κι ας μην το λέει- την κηδεμονία της οποίας προσπαθεί να ξανακερδίσει. Για να τα καταφέρει είναι διατεθειμένη να κάνει πολλά, δεν θέλει, όμως, να εμπλέξει και τη Μαριάμα. 
Στιβαρή, καλοφτιαγμένη ταινία ικανή ν’ αγγίξει κάθε είδος κοινού, με δύο πολύ καλά δομημένους γυναικείους χαρακτήρες κι έναν πειστικό περίγυρο, το The lion at my back της Τώνιας Μισιαλή διαθέτει αναζωογονητική φυσικότητα, ξεκάθαρα πλάνα και σκοπούς, ένα τσικ φαντασίας την κατάλληλη στιγμή και μια εγγενή αίσθηση αισιοδοξίας και ψυχικής ανθεκτικότητας που κάνει τα δύσκολα να δείχνουν πίσω ακόμα κι όταν ξεπροβάλλουν πάλι μπροστά. Το σασπένς παρ’ όλα αυτά υπάρχει, τα διλήμματα τίθενται κι η αγωνία ανά στιγμές ανεβαίνει, καθίσταται, όμως, πιο εύκολο για το θεατή να σκεφτεί πάνω στους προβληματισμούς αφού δεν πιέζεται, ούτε ενοχοποιείται. Η σκηνοθεσία κερδίζει με το σπαθί της τη συναισθηματική σύνδεση μαζί του, καθώς δείχνεται απέναντί του άμεση κι ειλικρινής, με φανερωμένα εξαρχής τα χαρτιά και τις προθέσεις της, ακριβώς κι η Μαριάμα απέναντι στη Στέλλα, που υπερβαίνει τη σκοτεινιά και την απαισιοδοξία της κι ενδυναμώνεται στη χαρά και στο νόημα μέσα απ’ αυτή τη σχέση κατ’ ουσία μάνας-κόρης.   
Η ιστορία μιας γυναίκας που βρίσκει τον εαυτό της σώζοντας ένα παιδί και ταυτόχρονα  το παιδί εξίσου την σώζει από κάθε είδους κατρακύλα κι απουσία νοήματος, έχει δώσει εξαιρετικές ταινίες στο σινεμά με πιο εμβληματική την Γκλόρια του Κασαβέτη με την Τζίνα Ρόουλαντς. Η ταινία της Μισιαλή κερδίζει επάξια μια θέση στην παράδοση αυτή με μια ιστορία που αφορά γυναίκες -οι άνδρες εδώ, ακόμα κι οι καλοί, είναι εντελώς περιφερειακοί- δεν απευθύνεται όμως μόνο σ’ αυτές. Οι διάλογοι είναι άψογα συγκροτημένοι, το ίδιο κι οι εικόνες που δεν τους χρησιμοποιούν όταν δεν τους χρειάζονται, κι η ματιά της Μισιαλή γήινη και λυρική μαζί, δεν γίνεται ποτέ εντελώς ντοκιμαντερίστικη ακριβώς χάρη στον μεγάλο έλεγχο των εκφραστικών της μέσων που της επιτρέπει να τις καθιστά συνεχώς φορείς των συναισθημάτων που θέλει ν’ αποδώσει. Εξαιρετικές και αλληλοσυμπληρούμενες οι δύο γυναικείες ερμηνείες των Σόκνα Ντιαλό (Μαριάμα) και Έλενας Καλλινίκου (Στέλλα) έτσι όπως αποδίδουν με όλες τις αποχρώσεις και το σθένος που απαιτείται απ’ την κάθε μία τους την πορεία αυτή απ’ την περιθωριοποίηση και την αυτοπεριθωριοποίηση στην κατάκτηση της ζωής τους.   

Karlovy Vary 2026