του Xavier Terra
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)

Καλοκαίρι, τέλος σχολικής χρονιάς. Ο νεαρός Καμέι ζει με τη μητέρα του κάπου στην Οκινάουα και βιώνει την εφηβεία του μέσα από τη μελαγχολική ανάμνηση του πατέρα του (κυρίως ακούγοντας ηχογραφημένες μαρτυρίες από την έρευνά του), ο οποίος, όντας θαλάσσιος βιολόγος, έχει εξαφανιστεί. Παλεύοντας με την απουσία του πατέρα που τον στοιχειώνει, ο Καμέι γνωρίζει τυχαία έναν Αμερικανό από τη βάση, τον Κόλιν, και παράλληλα αρχίζει να συμμετέχει στις δράσεις του τοπικού πολιτιστικού κέντρου, ενώ σταδιακά έρχεται αντιμέτωπος με τη χαραυγή της σεξουαλικής του επιθυμίας.
Με φόντο την αμερικανική κατοχή στην Οκινάουα (η οποία επεστράφη στην Ιαπωνία το 1972), αλλά και τη μετέπειτα παρουσία των αμερικανικών βάσεων στο νησί που ξεσηκώνει διαρκείς αλλά μάταιες διαμαρτυρίες, προκαλώντας παράλληλα διάφορα κοινωνικά προβλήματα —όπως η βιαιοπραγία Αμερικανών στρατιωτών σε νεαρές Γιαπωνέζες— ο Καμέι βιώνει στωικά έναν επίπονο δυϊσμό. Από την εποχή του καυστικού «Γουρούνια και Θωρηκτά» του Ιμάμουρα, το ζήτημα της ταυτότητας των Ιαπώνων στη μεταπολεμική εποχή, τελώντας υπό την εποπτεία των ΗΠΑ, διυλίζεται σε προσωπικά διλήμματα και συγκρούσεις.
Ο Καναδός σκηνοθέτης Ξαβιέ Τέρα συνεχίζει αυτή την προβληματική με διόλου επιθετική διάθεση, επιδεικνύοντας στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του μια πολλά υποσχόμενη ωριμότητα. Οι προσεγμένες και ήπιες χρωματικές συγχορδίες (ο μινιμαλισμός του οποίου θυμίζει τον Κογκονάντα) υπογραμμίζουν ενίοτε τον εσωτερικό κόσμο του Καμέι. Παράλληλα, σε μη επιδεικτικούς τόνους, οι λήψεις του μεταδίδουν την εσωτερική σύγκρουση του ήρωα, όπου το καθήκον προς την κοινότητα (Ιαπωνία) παλεύει με την ανάγκη για ελεύθερη ατομική βούληση· εκεί όπου η τελευταία «συμμαχεί» με τον «εχθρό», δηλαδή τον Αμερικανό Κόλιν, ο οποίος με τη σειρά του παλεύει με τα αρρενωπά πρότυπα των πεζοναυτών. Όπως συμβαίνει και με τον Καμέι, ο Κόλιν αναμετράται με την απώλεια του δικού του πατέρα. Καθώς οι δύο έφηβοι ανακαλύπτουν τη σεξουαλική τους ορμή, ο Καμέι στοιχειώνεται από την ηχώ των διαμαρτυριών των συμπολιτών του ενάντια στην αμερικανική παρουσία.
Υποβλητικό, με όμορφες λήψεις, καθώς και με μια υπόκωφα μελωδική ηλεκτρονική μουσική, το «Χρώμα του Ήλιου» μιλά συγκροτημένα για μια ενηλικίωση που είναι άμεσα συνυφασμένη με τη μετουσίωση του αποχωρισμού (όπως του Καμέι από τη μητέρα του) και την αναπλαισίωση του «ανήκειν» από την οικογένεια στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

The Color of the Sun, Ξαβιέ Τέρα, Καναδάς/Ιταλία/Ιαπωνία/ΗΠΑ, 2026

La Biennale di Venezia 2026/ Orizzonti