των Jörg A. Hoppe, Heiko Lange & Klaus Maeck
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

Αδημοσίευτα πλάνα και πλούσιο ηχητικό υλικό αποτυπώνουν την underground μουσική σκηνή του δυτικού Βερολίνου κατά τη δεκαετία του 80, από την post-punk ως το πρώτο love parade,  σε αυτό το πολυσυλλεκτικό ψευδο-ντοκιμαντέρ των Jörg A. Hoppe, Heiko Lange, Klaus Maeck, ενός πολύχρωμου κολάζ πλούσιου αρχειακού υλικού (σπάνιων ηχογραφήσεων και ντοκουμέντων εποχής) εμπλουτισμένου με στοιχεία fiction.
 Μέσα από το υποκειμενικό βλέμμα του αφηγητή της, του Βρετανού μουσικού Mark Reeder, ενός ιδιόρρυθμου νεαρού από το Μάντσεστερ, μετέπειτα μουσικού παραγωγού , κολλημένου στην urban electronic της εποχής του και με φετίχ στις στρατιωτικές στολές, η ταινία κινείται με φρενήρεις ρυθμούς σε μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, όπως ακριβώς και οι περισσότερο ή λιγότερο διάσημοι καλεσμένοι της. Γιατί από εδώ θα περάσουν μεταξύ πολλών άλλων η Blixa Bargeld, μόνιμη θαμώνας του Risiko, η μουσική παραγωγός και dj Gudrun Gut, που έξω από το θρυλικό Dschungel προσπαθούσε να μετρήσει τα κλαμπ του Βερολίνου, οι Tödliche Doris σε μια γκρίζα και αφιλόξενη Potsdamer Platz, οι θρυλικοί Dr. Motte και WestBam, οι Toten Hosen, οι Einstürzende Neubauten και η Nena, αλλά και o νεαρός Nick Cave που συλλέγει κάρτες «german gothic»  σε έναν τοίχο του δωματίου του, κάπου στο Βερολίνο. 
Μέσα από αυτή την περιπετειώδη περιπλάνηση, ο Mark Reeder, με χαμαιλεοντικές δεξιότητες, ως άλλος Zelig, μας ξεναγεί όχι μόνο στα μυθικά clubs του Kreuzberg (SO36) και στα άδυτα της γυναικοκρατούμενης Neue Deutsche Welle σκηνής αλλά και στη δημιουργική ενέργεια του ψυχροπολεμικού Βερολίνου, μιας πόλης που ζούσε την τελευταία δεκαετία της πριν την πτώση του τείχους και τη ριζική αλλαγή του τοπίου. Στη φτηνή ή δωρεάν στέγη, στα κατειλημμένα σπίτια πριν γίνουν ακριβά διαμερίσματα και εταιρικά loft, στις υπαίθριες αγορές και τα αυτοσχέδια πάρτι, στην περιρρέουσα αναρχία ως βίωμα ή ως αίσθημα, σε μια πόλη κάθε άλλο παρά όμορφη, αλλά μέσα στην παρακμιακή της αθλιότητα, ανοιχτή στα πάντα και γιαυτό ακαταμάχητα γοητευτική. 
Σε αυτό ωστόσο το ομολογουμένως ενδιαφέρον από ψυχαγωγικής άποψης   ντοκιμαντέρ ό,τι ξεχωρίζει, πέρα από την αγάπη προς την πόλη, είναι κυρίως ένας ενθουσιώδης αυτοθαυμασμός μιας γενιάς που ήθελε να είναι cool και που δήλωνε παρούσα, ότι «ήταν κι αυτή εκεί», όπως δήλωνε εξάλλου εξαρχής και ο Mark Reeder, ο βασικός του εμπνευστής. Για την underground σκηνή  του Βερολίνου θα ήταν χρησιμότερο να προσφύγει κανείς στο εξαιρετικό βιβλίο του Wolfgang Müller « Subkultur Westberlin 1979-1989».

B-Movie: Lust & Sound in West-Berlin 1979-1989, Jörg A. Hoppe, Heiko Lange, Klaus Maeck, 2015