του Sebastian Brameshuber
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

Η Westautobahn (γνωστή και ως Α1) είναι ο αυτοκινητόδρομος που συνδέει τη Βιέννη με το Σάλτσμπουργκ, ένας τόπος ενδιάμεσος αλλά και σιωπηλός μάρτυρας αφηγήσεων που ξετυλίγονται μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο, κατά τη διάρκεια μιας επαναλαμβανόμενης διαδρομής. Οδηγός του οχήματος ο 72χρονος Bobby, αυστριακός συνταξιούχος που παίρνει αγνώστους, μέσω εφαρμογής (Ride sharing), για να καλύψει τα έξοδα και τη μοναξιά του ταξιδιού. Δώδεκα διαφορετικά ταξίδια με πρωταγωνιστές τον Bobby και τους συνεπιβάτες του, δώδεκα προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που δεν πρόκειται να ξανασυναντηθούν, διάλογοι που μοιάζουν με μονόλογους αλλά εμπεριέχουν το μοίρασμα και την καλοσύνη των ξένων, με φόντο μια Ευρώπη που κουβαλάει μια βαριά ιστορία και ένα αμφίρροπο μέλλον, αλλά ακόμα ανοιχτή στις μετακινήσεις και την αλληλεπίδραση των ανθρώπων.
«Τι θα κάνετε εκεί;», είναι η σταθερή ερώτηση του Bobby που ξετυλίγει το κουβάρι των συζητήσεων. Ένας φαντάρος που αναρωτιέται για το νόημα του πολέμου, ένας νεαρός ασκούμενος σε σουπερμάρκετ που πηγαίνει να επισκεφτεί την οικογένειά του, ένας νεαρός κομμουνιστής αλβανικής καταγωγής που μιλάει για τον πατέρα του και τον Όρσον Γουέλς, ένας ακαδημαϊκός που ερευνά την ιστορία του αυτοκινητόδρομου και των γεφυρών του, μια κοπέλα ουκρανικής καταγωγής που πρόκειται να μετακομίσει με τον φίλο της, μια Ρουμάνα που έφυγε από την πατρίδα της για να πάει στις Βρυξέλλες, είναι μόνο κάποιοι από τους πολλούς συνταξιδιώτες του γκριζομάλλη άντρα πίσω από το τιμόνι. O ίδιος ακούει με προσοχή, αλλά μιλάει και για τον εαυτό του, για τη νεότητά του και τις επιλογές του, για τον φίλο του που είναι σε κώμα και είναι ο λόγος των επαναλαμβανόμενων διαδρομών του. Στις σύντομες αυτές συνευρέσεις, μέσα στον περιορισμένο χώρο του αυτοκινήτου, οι συζητήσεις κυμαίνονται από τον καιρό και θέματα κοινότυπα και ασήμαντα, από ιστορικές επισημάνσεις και πληροφορίες  έως και βαθιά προσωπικές εξομολογήσεις και υπαρξιακές ανησυχίες, που δίνονται ωστόσο ανάλαφρα και διακριτικά. Ωσάν ο κάθε συμβαλλόμενος σε αυτό το ακατάπαυστο πήγαινε-έλα να καταθέτει ένα μέρος της δικής του προσωπικής αλήθειας, συμπεριλαμβανομένου πάντα και του οδηγού.
Στοχαστικό και πολυσυλλεκτικό πορτρέτο της σημερινής Ευρώπης μέσω ενός  ενδιάμεσου κεντρικού της δρόμου και των διερχομένων του (ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του παρομοιάζει τον Α1 με ελικοειδές ποτάμι με εναποθετημένα στις όχθες του ιζήματα της ιστορίας), το London του Sebastian Brameshuber, σκηνοθετημένο ντοκιμαντέρ, κατεξοχήν γυρισμένο σε στούντιο, εκπλήσσει με τη φυσικότητα, την «αυτοσχέδια» αμεσότητα και τη μινιμαλιστική του σκηνοθετική ακρίβεια (οι σκηνές συνομιλίας γυρίστηκαν με μια κάμερα, μια παραλλαγή της μεθόδου του Kiarostami), κυρίως όμως για τον τρόπο που προσεγγίζει τα πρόσωπα και τις ιστορίες  τους. Κύριος πρωταγωνιστής είναι ο Bobby, οξυδερκής και υπομονετικός ακροατής που είχε ζήσει κάποτε και στο Λονδίνο, τον οποίο γνωρίζουμε λίγο καλύτερα με κάθε νέο επιβάτη που παίρνει μαζί του. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και οι συνταξιδιώτες του και τα θέματα που προκύπτουν από τις συζητήσεις, οικεία αλλά και οικουμενικά. Η ζωή και οι δύσκολες επιλογές της, η εργασία, ο έρωτας, η μετανάστευση, η μνήμη, ο φόβος της ανασφάλειας και ενός επαπειλούμενου πολέμου. Όλες οι συνθήκες της ανθρώπινης κατάστασης, δοσμένες με τρυφερή αποδοχή, κατανόηση και συγκρατημένη  αισιοδοξία. Και βέβαια υπάρχει ο ίδιος ο αυτοκινητόδρομος που κατά κάποιο τρόπο γίνεται χαρακτήρας της ταινίας, με μια ορατή μορφή, συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μια ιδιαίτερη ιστορία, όπως αυτές των ταξιδιωτών του.

Panorama/ Berlinale 2026