της Εύης Καλογηροπούλου
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 
Μια υβριδική μυθοπλασία με βασικούς ελληνικούς χαρακτήρες: γλώσσα, τοποθεσίες, διάκοσμος, τραγούδια, μαγκιά. Μια δυστοπική κοινωνία που οι ανθρώπινες πόλεις χάνονται η μία μετά την άλλη, κάποια όμως ακόμη σώζεται: μια πόλη – κράτος, λέει, όπως στα αρχαία χρόνια. Με καθεστώς πατριαρχίας, όπου οι άντρες εργάζονται στα πετρέλαια (που δεν βλέπουμε ποτέ να εργάζονται) και τις γυναίκες να τις έχουν πάντα διαθέσιμες και σέξι για να διασκεδάζουν. Και όλοι μαζί να συχνάζουν κάθε βράδυ σ' ένα κέντρο όπου μια νεοφερμένη γυναίκα τραγουδά (αλά ελληνικά) το «Έκλαψα χθες σαν μέτρησα / τις πίκρες της ψυχή μου». Αφορμές για καυγά. Σε μια πολυφυλετική κοινότητα που οι άντρες μοιάζουν σαν θίασος “άτριχων πιθήκων” που χτυπούν με τις γροθιές τους το γυμνό τους στήθος, ζώντας κοινοβιακά και ασκούμενοι τελετουργικά -σαν μισθοφόροι που κάνουν πρόβες για κάποια performance. Και με τον αρχηγό τους, τον επιβήτορα Νίκο, να βγάζει στομφώδεις λόγους και να επικαλείται και τους θεούς, σαν να παίζει σε αρχαίο δράμα, αλλά με ύφος νταή, λευκού αρχισυμμορίτη σε φάση Mad Max.
Και με τις γυναίκες γύρω τους, ντυμένες είτε σαν βιζιτούδες είτε σαν σερβιτόρες είτε σαν συνοδοί συμμορίας μηχανόβιων στις πίσω σέλες. Εκτός από μία, την (χαίρε) Μαρία, που οδηγεί δική της μηχανή, και που θα είναι στην τελική η “εκλεκτή” που θα ανατρέψει την καθεστηκυία τάξη, σαν μια δυναμική, οπλισμένη επικεφαλής Λυσιστράτη. Έχοντας και μια κρυφή δύναμη τύπου X-Men, που μπορεί να καταστρέφει ανθρώπους και πράγματα μόνο με το βλέμμα, σαν μια μακρινή αναφορά στην Γοργώ Μέδουσα με τις δύο αδερφές της ελληνικής μυθολογίας, αλλά εδώ πέρα μοιάζει περισσότερο με την Κάρι στην ομώνυμη ταινία του Μπράιαν Ντε Πάλμα.
Πρόκειται δηλαδή για μια ταινία που θέλει να μοιάζει σαν φανταστική μυθοπλασία, ταυτόχρονα και “επίκαιρη” και “αναχρονιστική”, αλλά και vintage και φουτουριστική, και “στρέιτ” και “αμφί” παίρνοντας αναγνωρίσιμα (μάλλον κλισέ) στοιχεία από εδώ κι από κει, από διάφορα είδη, για να τα συρράψει σ' ένα patchwork μεταμοντέρνο και καλά -από ρετάλια παλιά! Και άντε γεια!
Αυτή η τάση για υβριδικές μυθοπλασίες (“υπέρβασης” των ειδών) θα επικρατήσει όλο και περισσότερο σε ταινίες και σειρές, άλλοτε σοβαρά σαν αφηγηματικός “εμπλουτισμός” και άλλοτε σαν παρωδία, ενώ είναι ήδη διαδεδομένη στις παραστασιακές τέχνες / performing arts, όπως οι θεατρικές και οι χορευτικές αλλά και η μουσικές παραστάσεις μ' ένα είδος ποτ πουρί...
(Στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και στις on line προβολές)
