της Βίκυς Αναστασιάδου
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

«Είπα τώρα ή ποτέ, δεν με παίρνει ξανά να αποτύχω, 
ματώνω και γράφω τον στίχο,  
φρενάρω πριν φύγω στον τοίχο» , 
Kamikazi, Ζήνων (Dof Twogee, Kaishen)

“It is what it is”, λέει ο Νίκος στο φιλαράκι του, σε μία από τις χαλαρές “εξόδους” τους, στη βεράντα ενός κέντρου αποκατάστασης. Όταν πρωτομπήκε,  μετά από ένα ατύχημα που τον καθήλωσε σε αναπηρικό αμαξίδιο, είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να ανεβεί στο απέναντι βουνό, όταν θα τελείωναν οι θεραπείες. Τώρα παλεύει ακόμα με ένα σώμα που δεν υπακούει, βυθίζεται σε έναν κόσμο μοναξιάς και σιωπής, αλλά αστειεύεται με τη φυσικοθεραπεύτρια που τον έχει αναλάβει και κυρίως με τον Γιώργο με τον οποίο μοιράζεται το ίδιο δωμάτιο. Όσο κι αν αυτές οι στιγμές είναι για τον ίδιο ευεργετικές, το ταξίδι είναι επίπονο και μακρύ και πρέπει να το διανύσει μόνος του. Μετά τη σπουδαστική της ταινία Bad Kids with Saint Names, η Βίκυ Αναστασιάδου επιστρέφει στο Φεστιβάλ της Δράμας με μία αληθινή ιστορία, το Wheel to Live, ένα τολμηρό εγχείρημα στα όρια της αυτομυθοπλασίας, με τον πραγματικό ήρωα αυτής της ιστορίας, Νίκο Τσογγίδη, να πρωταγωνιστεί και να υπογράφει και το σενάριο. Παρά το ριψοκίνδυνο του εγχειρήματος, η σκηνοθέτρια με τη συνδρομή του σεναριαγράφου-πρωταγωνιστή, καταφέρνουν να πετύχουν δύσκολες ισορροπίες, κρατώντας αποστάσεις τόσο από το μελόδραμα -με μικρή ίσως εξαίρεση μια voice over εξομολόγηση - όσο και από την ψυχρή, κλινική απεικόνιση της αναπηρίας, όπως τη συναντάμε σε ντοκιμαντέρ του είδους. Η προσωπική σχέση με το σώμα βρίσκεται στο επίκεντρο της αφήγησης. Μια σχέση που, μέσα από μία ρεαλιστική απεικόνιση, δοκιμάζεται διαρκώς, επαναπροσδιορίζεται και προσαρμόζεται βασανιστικά σε μια νέα πραγματικότητα. Από την άλλη, οι σύντομοι αλλά αποκαλυπτικοί διάλογοι και τα εμβόλιμα βουβά πλάνα, ολοκληρώνουν το διακύβευμα μιας ταινίας που έχει να κάνει με τα παιδιά που δεν χάνουν την πίστη τους στην αναμέτρηση με την ίδια την ύπαρξη και την επούλωση του σωματικού και ψυχικού τραύματος. Μια διαδικασία που αν και προϋποθέτει προσωπική προσπάθεια, ολοκληρώνεται μόνο με τη συνδρομή του “μαζί”, όπως φανερώνει περίτρανα η συγκινητική σκηνή του τέλους.       
 
Φεστιβάλ Δράμας 2026