(The End of Times)
των Bibiana Rojas Gómez & Juan David Cárdenas
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Εικόνες από παλιές βιντεοκασέτες φθαρμένες και αναλογικές. Ένα πάρτι μεταμφιεσμένων: είναι το “τέλος του κόσμου”, η αλλαγή της χιλιετίας, το πέρασμα από 1999 στο 2000. Μια γυναικεία φωνή -η σκηνοθέτις (;)- που αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο και τόνο εξομολογητικό τα σχετικά με το πάρτι και τις βιντεοκασέτες.
Η "σκηνοθέτις" ανακαλύπτει κάποιες παλιές βιντεοκασέτες της μητέρας της. Σε αυτές εικονίζονται στενοί συγγενείς, πρόσωπα γνωστά και οικεία, καθώς γιορτάζουν την αλλαγή του χρόνου, την είσοδο στη νέα χιλιετία. Το πάρτυ γίνεται στον Καναδά και όλοι οι συμμετέχοντες είναι κολομβιανής καταγωγής. Η σκηνοθέτις εστιάζει στο πρόσωπο της μητέρας της και στα κρυφά και ανεπούλωτα τραύματα της, σε οικογενειακές ιστορίες ξεχασμένες, σε ερωτήματα του παρελθόντος αναπάντητα. Ανατρέχει και σ' άλλες παλιές βιντεοκασέτες και αναθυμάται τις περιστάσεις μιας ζωής, όχι μόνο όσες αφορούν την προσωπική ζωή, τα συναισθήματα των στιγμών ή μια εσωτερική οικογενειακή ζωή, αλλά και κάτι ευρύτερο την κατάσταση μιας χώρας.
Υβρίδιο ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, η ταινία δεν περιέχει μια προσωπική ιστορία, αλλά τις πολλές διαφορετικές εναλλακτικές εκδοχές της. Καθώς ο καιρός περνά οι λήψεις με βιντεοκάμερα αντικαθίσταται από τις λήψεις κινητά. Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις αρχίζουν και μπερδεύονται: το τετράγωνο κάδρο από βιντεοκάμερα αντικαθίσταται από το κάθετο τον κινητών τηλεφώνων, η υψηλή ανάλυση του κινητού διαδέχεται τις χαμηλές αναλύσεις βιντεοκάμερας, η διάθεση της μητέρας μεταβάλλεται από την ευφορία στη θλίψη. Και μετά οι νέες ψηφιακές τεχνολογίες, της τεχνητής νοημοσύνης και τις αναγνώρισης εικόνας. Ένα νέο μέσο, ένα νέο τοπίο...
Η ταινία καταλήγει να γίνει ένα μωσαϊκό εικόνων και ιστοριών οικογενειακών και προσωπικών. Μια σπουδή, με μια διάθεση πειραματική, παιγνιώδη και συχνά σουρεαλιστική, για τα μέσα καταγραφής της οικογενειακής και προσωπικής ζωής, για το μοναδικό αναλογικό σύμπαν (universe) και τα πολλαπλά ψηφιακά σύμπαντα (multiverse), για τις οικογενειακές ζωές. Αλλά και μια αποχαιρετιστήρια επιστολή για ένα κόσμο που φεύγει…
La Biennale di Venezia 2026/ Settimana Internazionale della Critica
