της Ashgan El-Hamus
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Ένα χωράφι λίγο πριν το θερισμό. Κατακίτρινο, λίγο πρν τον θερισμό. Καταμεσής του χωραφιού δύο θάμνο με ολάνθιστα κίτρινα λουλούδια.
Στο περίχωρα του Καΐρου, μια νεαρή, η Amal, μέλος μιας πολυμελούς οικογένειας. Μαζί με τα τέσσερα κορίτσια της οικογένειας αξημέρωτα μαζεύουν άνθη γιασεμί. Φτιάχνουν με αυτά γιρλάντες και προσπαθούν κατα τη διάρκεια της ημέρας να τα πουλήσουν σε διερχόμενους; οδηγούς. Η Amal είναι έγκυος και ζει με τη μητέρα της, τον πατέρα της και τις αδελφές και τους αδελφούς της. Ο άντρας της είναι εσωτερικός μετανάστης στη μεγάλη πόλη και μαζεύει χρήματα για να κτίσουν το σπίτι τους .
Η αφήγηση διαδραματίζεται μέσα σε δύσκολες συνθήκες: ο αγώνας της οικογένειας για την επιβίωση σκληρός, η καθημερινότητα είναι δύσκολη. Η οικογένεια ζει μια ζωή παραδοσιακή: βιοπορίζεται από την καλλιέργεια του μικρού αγροτικού κλήρου. Η θρησκεία καθοριστική -το Ισλάμ και το τζαμί καθορίζει την κοινωνική ζωή-, οι διαχωρισμοί των δυο φύλων πανταχού παρόντες -άνδρες και γυναίκες ζουν τις ξεχωριστές τους ζωές- , η εσωτερική οικογενειακή ζωή, οι ελπίδες για ένα άλλο μέλλον.
Η κυρίαρχη αντίθεση της ταινίας είναι ανάμεσα σ’ ένα σχεδόν προκαπιταλιστικό παραδοσιακό τρόπο ζωής μέσα στον οποίο ζει οικογένεια της ηρωίδας και στη σύγχρονη ζωή, ό,τι αντιπροσωπεύει, δηλαδή, η μεγάλη πόλη, το Κάιρο -όπου ζει η μεγάλη κόρη της οικογένειας- και στη γοητεία που αυτή ασκεί στα νεαρά μέλη της οικογένειας.
Η σύγκρουση αυτή τροφοδοτεί την αφήγηση, μια αφήγηση που συχνά χαρακτηρίζεται, στο μεγαλύτερο της μέρος, από ελλείψεις: ιδίως στη δραματική κορύφωση ο ελλειπτικός χαρακτήρας είναι καθοριστικός και σφραγίζει όλη την ταινία. Οι δραματικές συγκρούσεις δεν είναι σφοδρές, οι εντάσεις χαμηλές, τα ανθρώπινα δράματα χαμηλότονα. Ό,τι κυριαρχεί είναι η θέρμη και η εγγύτητα των οικογενειακών δεσμών.
Η οπτική της αφήγησης είναι γένους θηλυκού, η εστίαση είναι πάνω στα νεαρά γυναικεία πρόσωπα -και κυρίως πάνω σ’ αυτό της ηρωίδας-, στις ζωές των γυναικών της οικογένειας, στις ανησυχίες τους, στα αδιέξοδά τους. Καμία λύση δεν υπάρχει εδώ, μόνο η συνέχεια μιας ζωής -και οι προσαρμογές της στο μοντέρνο σήμερα-
La Biennale di Venezia 2026/ Giornate degli Autori
