της Όλιας Βερροιοπούλου
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

Όταν η παιδική της φίλη Σοφία αρρωσταίνει κι οι δικοί της δεν της λένε την αλήθεια ζητώντας κι απ’ την Όλια να κάνει το ίδιο, εκείνη συνειδητοποιεί γι’ ακόμα μια φορά πόσο συχνά στην Ελλάδα οι οικογένειες, αλλά κι οι γιατροί λένε ψέματα στους ασθενείς για τις διαγνώσεις τους κυρίως όταν πρόκειται για καρκίνο. Καθώς προέρχεται από οικογένεια γιατρών, αρχίζει να το συζητάει μαζί τους κι ειδικά με τον πατέρα της που έχει περάσει καρκίνο κι ο ίδιος. Στόχος της να καταλάβει αν η στάση τους αυτή είναι εν τέλει βοηθητική για τους πάσχοντες ή όχι.
Τρυφερές, τραχιές και πεισματάρικες, με τσαγανό, άποψη, στιλ, αλλά κι ερωτήσεις επίμονες προς τους τριγύρω και τους απέξω, οι Ιστορίες ενός ψέματος της Όλιας Βερροιοπούλου, διαθέτουν αναζωογονητική φρεσκάδα κι ορμή και δείχνουν το δυναμισμό τους ευθύς εξαρχής έτσι όπως στοχεύουν μ’ εξαιρετική ευκρίνεια το θέμα τους ως υπόθεση προσωπική αλλά και της κοινωνίας μαζί, για να εμβαθύνουν κατόπιν αναστοχαστικά και μ’ ευαισθησία πολλή και στις δύο διαστάσεις αυτές, τονίζοντας εξίσου τη σημασία τους, χωρίς, όμως, ποτέ να βαραίνουν με καμία απ’ αυτές το θεατή τους. Με οξυμένη εικαστική αντίληψη και ματιά ιδιαίτερη, αλλά κι ευκολία στο να δημιουργεί απ’ το θέμα της έναν κόσμο δικό της -πράγμα διόλου εύκολο σ’ ένα ντοκιμαντέρ ειδικά τέτοιου είδους- που δείχνει ότι ίσως να κινηθεί προς το σινεμά μυθοπλασίας δημιουργού στο μέλλον- η Βερροιοπούλου αποδεικνύει στο σκηνοθετικό της αυτό ντεμπούτο στην μεγάλου μήκους φόρμα πως είναι ήδη έτοιμη ως προς τα εκφραστικά μέσα της. Με μεγάλη αίσθηση μέτρου κι ισορροπίας συνταιριάζει έτσι τις διαφορετικές υφές του υλικού της, δηλαδή τις συνεντεύξεις τις φωτογραφίες/βίντεο και τις σκηνές της καθημερινότητας με την εκτός κάδρου αφήγησή της και με εικόνες της φύσης ή και του αστικού ιστού που λειτουργούν ως συμπληρώματα της αφήγησης και συνδετικοί κρίκοι συναισθημάτων και νοημάτων. Η υπενθύμιση αυτού που υπάρχει κι επιζεί σ’ αντιδιαστολή μ’ αυτό που ίσως χάθηκε και το βλέπουμε μόνο από βίντεο και φωτογραφίες, μας θυμίζει έμμεσα πως σ’ αυτό τον αγώνα δεν νικάει πάντα η ζωή, μια και το επίδικο εδώ πίσω απ’ το δίλημμα αλήθεια ή ψέμα είναι κυρίως πώς ξεπερνιέται ευκολότερα ο φόβος της θνητότητας και του θανάτου. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο μάλλον που η γεμάτη οικειότητα και ζεστασιά σχέση της με τον αξιολάτρευτο πατέρα της καταλαμβάνει όλο και πιο πολύ χώρο στην οθόνη, σαν δεύτερο θέμα κι εγκιβωτισμένη ιστορία μαζί που μπορεί ν’ αφορά την αρρώστια, αλλά εξ ορισμού καθιστά νικητή τη ζωή, όχι μόνο στο κυριολεκτικό επίπεδο, αλλά και στο συμβολικό και το μεταφορικό, μια κι η αγάπη, όπως κι η τέχνη είναι απ’ τα λίγα όπλα που διαθέτουμε ως ανθρωπότητα για να κάνουμε όσο πιο φωτεινό γίνεται το ενδιάμεσο εκείνο διάστημα στο οποίο ο θάνατος δεν πρόκειται να μας νικήσει.

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2026