(Orange-Flavoured Wedding)
του Christophe Honoré
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

1978 κι ο Ζακ -το νεότερο από τα επτά παιδιά της οικογένειας Πιίγκ (Puig)- παντρεύεται την αγαπημένη του Μαρτίν σε μια εκκλησία στα περίχωρα της Νάντης. Όλα τα μέλη της πολύβουης οικογένειάς του έχουν έρθει για την τελετή και τη δεξίωση - ακόμα κι από την Ιταλία- εκτός από τον πατέρα του.  Η οικογένεια τον έχει πια αποκηρύξει εξαιτίας της βίας που για χρόνια ασκούσε σε όλους τους. Τα τραύματα, όμως, είναι ακόμα εκεί. Κι ίσως να επηρεάσουν ακόμα και τη χαρά μιας τέτοιας μέρας… 
Ταινία συνόλου χαρακτήρων κι οικογενειακό δράμα μαζί, μ’ ανθρωποκεντρική, τρυφερή ματιά και χιούμορ που μέσα σε μια μέρα παρουσιάζει την ζωή και την πορεία μιας οικογένειας, το Orange-Flavoured Wedding του Κριστόφ Ονορέ διαθέτει ενσυναίσθηση, ζεστασιά στην κινηματογράφηση, παραγωγή, μουσική κι ερμηνείες εξαιρετικές, δεν κατορθώνει, όμως, να απογειωθεί, όπως θα μπορούσε. Κι ενώ ο πλούτος των χαρακτήρων κι η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι εκεί και το λαμπερό καστ έχει βάλει πραγματικά τα δυνατά του, η σκηνοθεσία περιορίζει τις εμβαθύνσεις της, έτσι όπως δείχνει να μην έχει βρει τις αποστάσεις της ως προς το ίδιο της το υλικό και την καταγγελτική της διάθεση για τον πατέρα-αφέντη-κακοποιητή, αλλά και την κακοποιητική στάση των Γάλλων στην Αλγερία. Οι χαρακτήρες φαντάζουν έτσι κάπως μονοσήμαντοι, πόσο μάλλον όταν «ξεφουσκώνει» κι ο ρόλος του Ντομινίκ (εξαιρετικός ο Βενσάν Λακόστ)  που έμοιαζε αρχικά πως θα ήταν ο κύριος άξονας της ταινίας.  Η αυτοβιογραφική χροιά του σεναρίου δεν βοήθησε μάλλον καθόλου εδώ, αφού όπως είπε ο Ονορέ, δυσκολεύτηκε ν’ αποφασίσει σε τι βαθμό και πώς ήθελε ν’ αποκαλυφθούν τα πραγματικά γεγονότα. Οι ηθοποιοί, η μουσική, η παραγωγή, ο άψογος τρόπος που αποδίδεται η εποχή, αλλά και που ο Ονορέ πατά στην παράδοση του γαλλικού σινεμά να περικλείει δίχως να φοβάται τη ζωή στην ολότητά της -όπως κάνει και με το απρόσμενα συγκινητικό φαστ φόργουοντ με τον Ζακ- είναι αυτά που σώζουν την παρτίδα εδώ. Σαν να πήραμε μια γεύση από ένα γαμήλιο γλυκό που ο σκηνοθέτης δεν μπόρεσε να μας το προσφέρει όλο. Όπως ας πούμε ήταν πάντα σε θέση να κάνει με τις ταινίες του, π.χ. το A Wedding και τα Στιγμιότυπα ο Ρόμπερτ Άλντμαν, ο μεγαλύτερος ίσως δεξιοτέχνης σ’ αυτό το είδος. 
Για το τέλος μένει η Αντέλ Εξαρχόπουλος που επάξια κέρδισε την προσοχή σε σχέση και μ’ αυτήν την ταινία, καθώς παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και ζεστά πρόσωπα του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου -που θα έπρεπε πολύ παραπάνω να την χρησιμοποιεί- και έδωσε και μόνο με την παρουσία της έξτρα λάμψη και υπόσταση στον ρόλο.  

Φεστιβάλ Καννών (Premiere) 2026