(Πάντα έρχεται η νύχτα) 
του Benjamin Caron 
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Γαμάτο θρίλερ, που φαίνεται να προκύπτει κοινωνικά σε μια σκατοκατάσταση παρατεταμένης στεγαστικής κρίσης. Με δράση και αναποδιές -non stop- χρονομετρημένη από ώρα σε ώρα μέχρι το κρίσιμο dead line και μια πεισματάρα αντι-ηρωίδα που παίρνει όλα τα ρίσκα και τα βάρη μιας δραματικής οικογενειακής ευθύνης πάνω της μέχρι "τελικής πτώσης". 
Με πειστικούς τους βασικούς πρωταγωνιστές, που σε παρασύρει στην αφηγηματική ροή της, τόσο με τα νέα δεδομένα έντασης του ρίσκου κάθε τόσο, όσο και με τις ανθρώπινες στγμές. Σε βαθμό που να παραγνωρίζεις ακόμα και το ότι ο χαρακτήρας που ερμηνεύει η Βανέσσα Κίρμπι είναι τόσο "υπεράνω" (αξιοπρεπής και αποφασιστικός) στο εδώ και τώρα, που καθόλου δεν ταιριάζει με το αναφερόμενο "ποταπό" της παρελθόν: μιας νεαρής γυναίκας που, όχι απλώς υπήρξε σεξουαλική συνοδός πολυτελείας πλούσιων πελατών, αλλά και ότι κάποτε εκδιδόταν "φτηνά" στο πεζοδρόμιο... Όχι, αυτή περσόνα, ενσαρκωμένη στο πρόσωπο της Βανέσσα Κίρμπι είναι μια περίπτωση "ασυνέπειας χαρακτήρα" στο άλλοτε και τώρα, σε επίπεδο δραματουργικό. 
Αλλά, ίσως, ακριβώς αυτό το αντιφατικό “ανάδρομο στοιχείο” να είναι το πιο ενδιαφέρον δυναμικό μοτίβο τούτης της ταινίας!

Night Always Comes / Πάντα Έρχεται η Νύχτα (2025) 
σε σκηνοθεσία Μπέντζαμιν Κάρον και σενάριο της Σάρα Κόνραντ, 
διασκευή του μυθιστορήματος «The Night Always Comes» του Γουίλι Βλάουτιν 

Netflix