του Richard Linklater
(κριτική: Θόδωρος Σούμας)

Το "Nouvelle vague" είναι μια πολύ καλή, δροσερή, νοσταλγική και κινηματογραφοφιλική ταινία του σπουδαίου, ανεξάρτητου, Αμερικανού σκηνοθέτη Λινκλέιτερ, που αναφέρεται στην προετοιμασία και στα γυρίσματα του ρηξικέλευθου φιλμ "Με κομμένη την ανάσα" (1960) του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, καθώς και στο συνολικό πλαίσιο του νέου κι επαναστατικού ρεύματος της γαλλικής nouvelle vague, του γαλλικού "νέου κύματος". 
Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ σκηνοθετεί με φρεσκάδα, ακρίβεια, έμπνευση, ευφυΐα, κέφι, ζωηράδα και γνώση των κινηματογραφικών δεδομένων και τεκταινόμενων της εποχής στη Γαλλία. Γνώση των σκηνοθετών της νουβέλ βαγκ, μα και των προγόνων της, κυρίως του Ροσελίνι, αλλά και του Μελβίλ και του Μπρεσόν (λείπει η επιρροή του Ρενουάρ). 
Για να γράψεις μια σωστή, πραγματικά καλή κι επαρκή κριτική της ταινίας του Λινκλέιτερ, πρέπει να σταχυολογήσεις από το φιλμ τις στιγμές όπου κυρίως ο Γκοντάρ (μα κι ο Ροσελίνι) μας διδάσκουν το πώς γίνεται ο ελεύθερος από περιορισμούς και ταμπού, κινηματογράφος, να συλλέξεις τα μπόλικα κομμάτια του φιλμ στα οποία ο Γκοντάρ (κι ο Ροσελίνι) μας εξηγούν πώς σκηνοθετούνται οι αδέσμευτες, ελεύθερης φόρμας και αφήγησης ταινίες... Αυτό για να επιτευχθεί χρειάζεται να έχεις μπροστά σου ολόκληρο το βίντεο του φιλμ και να το μελετάς σκηνή-σκηνή, πλάνο-πλάνο. (Δυστυχώς δεν έχω προς το παρόν αυτή τη δυνατότητα.)
Έτσι κι αλλιώς, όμως, κατά τη θέαση της ταινίας απολαμβάνεις το μπρίο, την πρωτοτυπία, τη δημιουργικότητα, τη σοφία και την ιδιοφυία του ιδιαίτερου, πολύ μορφωμένου, πάπα της nouvelle vague, Ζαν Λυκ Γκοντάρ, ενός σκηνοθέτη που επεξεργάστηκε με επιμέλεια την αποσπασματικότητα, την ασυνέχεια, το κoλάζ των εικόνων, των ήχων και του μοντάζ στο σύγχρονο σινεμά, σαν ένας κυβιστής του κινηματογράφου που έβαλε έτσι τις βάσεις μιας βασικής τάσης του σύγχρονου κινηματογράφου, που εμπεριέχει μια «σπασμένη», νεωτερική αισθητική και αφήγηση και την αποστασιοποίηση. Που περιέχει το σινεμά μέσα στο σινεμά, τον στοχασμό πάνω στο ίδιο το μέσο, μα πάνω στην περιβάλλουσα, μαζική και καταναλωτική κοινωνία. Επιβάλλεται βέβαια να προσθέσουμε την παράμετρο της κοινωνικοπολιτικής συνείδησης που περικλείουν οι υπέροχες ταινίες του μεγάλου, ανανεωτή, μοντέρνου (και εν μέρει μεταμοντέρνου) μετρ...
Η παραγωγή είναι αμερικανογαλλική. Μεγάλο προσόν του φιλμ η αυτονόητη επιλογή της γαλλικής γλώσσας.