της Céline Sallette
(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)

Η ταινία αυτή βιογραφεί, τόσο εντόνως δραματουργικά όσο και με έντονα χρώματα παλέτας στην εικαστική επεξεργασία των κάδρων, κάποιες πτυχές της προσωπικής ζωής της Νίκι ντε Σεν Φαλ. Μια προσωπικότητα την οποία, στους τίτλους τέλους, ως δοξαστικό επιμύθιο, χαρακτηρίζει: την «μεγαλύτερη καλλιτέχνιδα της εποχής της, γνωστή για τους Κήπους του Ταρώ στην Ιταλία, η οποία και σκηνοθέτησε δύο ταινίες, αλλά και συνέγραψε τρεις αυτοβιογραφίες...». Μάλλον, σύμφωνα με το δόγμα της (υποκειμενικής) “αυτοαναφορικότητας” στην τέχνη που έγινε της μόδας, ίσως από εκείνη την εποχή και μετέπειτα. Όπου, σε κάποια σκηνή της αφήγησης, η Νίκι, αφού έχει εγκαταλείψει τον (πρώτο της) σύζυγο και δύο μικρά της παιδιά για να δικτυωθεί στο Παρίσι με τους καλλιτεχνικούς κύκλους, ετοιμάζεται να υποδεχτεί, φορώντας μόνο τα θελκτικά εσώρουχά της, τον εραστή της, και όπου αυτός προσερχόμενος, μετά από μια ατυχή παρεξήγηση, την χτυπάει βάναυσα και την εγκαταλείπει με λόγια προσβλητικά, οπότε κι αυτή μετά, “απεγνωσμένη”, παίρνει στο τηλέφωνο τον σύζυγό της, στις δύο μετά τα μεσάνυχτα και του λέει ότι της λείπουν αυτός και τα παιδιά της και δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτούς, αλλά εκείνος δεν ενδίδει και της λέει ότι έχει τελειώσει μαζί της, οπότε και αυτή μια από τις επόμενες μέρες αποφασίζει να ενδώσει ερωτικά στον σύζυγο της καλύτερής συμπαραστάτριας φίλης, που ξέρει ότι αυτός την γουστάρει... Και είναι -λέει- τούτη η συμπεριφορά της, στην ταινία, μια αξιοπρεπής “φεμινιστική” συμπεριφορά!!!