Το Παρίσι του Σουλεϋμάν)
του Boris Lojkine
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Ο Σουλεϋμάν, πρόσφυγας από τη Γουινέα, διαμένει στο Παρίσι προσωρινά με χαρτιά αίτησης ασύλου, όπου και εργάζεται ως ντιλιβεράς παράνομα, χρησιμοποιώντας έναν ηλεκτρονικό λογαριασμό στο όνομα ενός νόμιμου “αλλοδαπού” ο οποίος εισπράττει άμεσα αυτός την αμοιβή της εργασίας του στο λογαριασμό και αφού του κρατάει σαν “νταβατζιλίκι” περίπου 120 ευρώ στα 300 εβδομαδιαίως, του αποδίδει τα υπόλοιπα... Ώσπου, σε κάποια φάση, που θα μπλοκαριστεί ο λογαριασμός, θα τον θεωρήσει ξοφλημένο και θα του δώσει εκβιαστικά μόνο 40 ευρώ από τα 182 υπόλοιπα, που του οφείλει και (φωνάζοντας «είστε όλοι οι ίδιοι οι Αφρικανοί» ενώ κι ο ίδιος, με καθαρά νεγροειδή χαρακτηριστικά, έχει μάλλον την ίδια καταγωγή) θα τον πετάξει βίαια από τις σκάλες.
Στην τελική, κορυφαία δραματουργική σκηνή του έργου, μετά την ανατροπή της αρχικής, έτοιμης στημένης και πληρωμένης συμβουλευτικά αφήγησης του Σουλεϋμάν στη συνέντευξη αξιολόγησης στο αν πληρεί τους τυπικούς όρους παροχής ασύλου στη Γαλλία ως διωκόμενος πολιτικός πρόσφυγας, όπου κι αρχίζει, κομπιάζοντας με τρεμάμενη φωνή, να παραθέτει πλέον ειλικρινά την αληθινή του διαδρομή και τις αιτίες της, από τη χώρα του τη Γουινέα στην Αλγερία και μετά στη Λιβύη, όπου και εκβιάστηκε εκεί να επικοινωνήσει με την οικογένεια του (όπως και πολλοί άλλοι) για να πληρώσει “λύτρα” προκειμένου να τον προωθήσουν “επίσημα” ως πρόσφυγα προς την Ευρώπη... Όπου η Γαλλίδα ερευνήτρια της συνέντευξης, αφού του ακυρώσει την πρώτη, ψευδή αφήγηση, φαίνεται σαν να του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία.
Κι όμως, οι περισσότερες κριτικές αναφορές για την ταινία επιμένουν (στερεοτυπικά) ότι για όλα... φταίει το Παρίσι!