της Maura Delpero
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Μια “καθαρά” ρετρό ταινία που δίνει πρωτίστως σημασία και αισθητική αξία στην “καλλιγραφία” δηλαδή στην εικαστική επεξεργασία των κάδρων της σε κάθε σκηνή: τόσο στα εξωτερικά πλάνα στο φόντο με τα εντυπωσιακά φυσικά τοπία κάποιων κορυφών των Άλπεων, όσο και στα εσωτερικά πλάνα στο διάκοσμο και τα κοστούμια και τους τεχνητούς φωτισμούς -επιτεύγματα της διεύθυνσης φωτογραφίας του Μικαΐλ Κρίσμαν (γνωστού από τις ταινίες του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ «Ελένα», «Η Επιστροφή», «Loveless»).
Και με μια γραμμική αφήγηση, με ενδιάμεσα φολκλορικά γεμίσματα, τόσο από την κοινοτική όσο και την ιδιωτική ζωή, της καθημερινότητας των κατοίκων του ορεσίβειου χωριού Βερμίλιο, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ιταλία, που παρακολουθεί την ιστορία του λιποτάκτη Πιέτρο από την Σικελία και της Λουτσία που τον ερωτεύεται, τον παντρεύεται και μένει έγκυος από αυτόν... εκεί ψηλά, στ' απάτητα βουνά! Αλλά με ελάχιστη δραματουργική αξία επί αυτής της αφηγηματικής γραμμής, καθώς παρατίθενται κάποια “εύκολα -σαν σκόρπια περιστατικά- κομμάτια” της ζωής στο χωριό, που θα μπορούσε να (της) είχε αφηγηθεί προφορικά η γιαγιά της σεναριογράφου και σκηνοθέτιδας... Όπου απλώς τα αναπαριστά, εδώ κι εκεί, χωρίς όμως, να τους προσδίδει, σκηνοθετικά και με άποψη, κάποια συνεκτική (πέραν της νοσταλγικής αναφοράς στα “ωραία χρόνια τα παλιά”) σημασιοδότηση στο οπτικό-ακουστικό της μωσαϊκό των όσων -επί μέρους- παραθέτει κι εξιστορεί!
Οπότε και προκύπτει, στην τελική, η απορία: τι ακριβώς θέλει να πει;

Βερμίλιο: Η Νύφη του Βουνού / Vermiglio (Ιταλία 2024)
σε σενάριο και σκηνοθεσία της Μάουρα Ντελπέρο