της Urška Djukić 
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)
 

Εισπνοή. Εκπνοή. Ανάσες και ψίθυροι μιας προσευχής. Αναφορά στην ψυχή, ωστόσο η κάμερα εστιάζει στα σώματα. Είναι το ζέσταμα μιας χορωδίας κοριτσιών σε ένα καθολικό σχολείο της Σλοβενίας. Η πόρτα ανοίγει και η νεοφερμένη Λουτσία κάνει την εμφάνισή της . Είναι 16 χρονών, τρυφερή και ευαίσθητη , εσωστρεφής και επιρρεπής στις ονειροπολήσεις. Ένα μεγαλύτερο κορίτσι θα τραβήξει την προσοχή της, η πιο δημοφιλής και προκλητική της παρέας. Η φιλία τους φέρνει στην επιφάνεια θέματα σεξουαλικότητας, αμαρτίας και ενοχών. Όταν η χορωδία θα ταξιδέψει σε ένα μοναστήρι στη βόρεια Ιταλία για ένα τριήμερο εντατικών προβών, η ηρωίδα θα αφεθεί να ακολουθήσει τα ένστικτά της και όχι τα δόγματα που την έχουν διαμορφώσει.
Ταινία για την εφηβική ηλικία στο κατώφλι της ενηλικίωσης και της  σεξουαλικής αφύπνισης το Little Trouble Girls της σλοβένας Urška Djukić διαθέτει γνωστά στοιχεία του είδους, τοποθετημένα σε ένα επίσης οικείο πλαίσιο, αυτό της καθολικής εκκλησίας. Η συντηρητική δυναμική του σχολείου και του μοναστηριού (αλλά και του διευθυντή χορωδίας) αντιπαραβάλλεται με την εφηβική δυναμική της χορωδίας, η παρθενική αγνότητα και η καθαρότητα της ψυχής με τη σαρκικότητα και την εκκολαπτόμενη σεξουαλικότητα των κοριτσιών. Ό,τι διακρίνει ωστόσο την πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλασία  της Djukić  δεν είναι η ανάπτυξη της ιστορίας με όλες της τις περιπλοκές, αλλά ο οπτικός και ηχητικός της σχεδιασμός, η μυστηριώδης όσο και ανάλαφρη αίσθηση που αναδίδει , σα να αναπνέει και η ίδια μαζί με το παλλόμενο σώμα των νεαρών χορωδών. Δεν είναι διόλου  τυχαίο ότι κάποιες από τις πιο δυνατές στιγμές της  δεν είναι άλλες από αυτές των τραγουδιών της χορωδίας. Η δυναμική και το ηχόχρωμα των φωνών των κοριτσιών , είτε ερμηνεύουν λαϊκά σλοβενικά τραγούδια είτε μια ιταλική προσευχή είναι αυτή που φορτίζει συγκινησιακά τον θεατή και αντανακλά μια ακτινοβόλα ενέργεια. 
Και βέβαια η ερμηνεία της Jara Sofija Ostan που υποδύεται την Λουτσία είναι καθοριστική. Η ταινία βασίζεται στο φως που εκπέμπει η νεαρή ηρωίδα, στην τρυφερότητα και ευαλωτότητα του προσώπου της. Οι εικόνες,- κάποιες από αυτές συμβολικές ή ονειρικές- , που επινοεί η Djukić, ξεπηδούν από τις παρορμήσεις και τη διαισθητική νοημοσύνη αυτού του νεαρού κοριτσιού, που βιώνοντας τη σεξουαλικότητα ως αμαρτία βρίσκεται σε έντονη συνειδησιακή σύγχυση, αλλά είναι κι ανοιχτό στον κόσμο με έναν πρωτόγνωρο  και τρομακτικά ειλικρινή τρόπο. Σε μια από τις πιο δραματουργικά τολμηρές σκηνές της ταινίας,  κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού θάρρους ή αλήθειας, η Λουτσία καλείται να φιλήσει με πάθος την πιο όμορφη κοπέλα του μοναστηριού. Όταν το κορίτσι ξεστρατίζει από την ομήγυρη και υπό το βλέμμα των συνομηλίκων της κατευθύνεται προς το άγαλμα της Παναγίας, ο αντίκτυπος θα είναι εκκωφαντικός.    

Karlovy Vary 2025  / Horizons