(Before/ After)
του Manoël Dupont
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)
Μια τυχαία συνάντηση θα φέρει κοντά τον Jérémy με τον Baptiste. Οι δύο άντρες είναι κοντά στα τριάντα και αν και διαφορετικοί έχουν κάτι που τους ενώνει. Την εμφανή αραίωση των μαλλιών τους. Η κοινή τους φαλάκρα θα τους οδηγήσει στην πόλη της Κωνσταντινούπολης, όπου οι κλινικές μεταμόσχευσης μαλλιών υπόσχονται θαύματα. Μέσα σε ένα κλίμα αβεβαιότητας και πολιτικής αναταραχής –είναι παραμονές εκλογών-, οι δύο άντρες περιφέρονται στους δρόμους μιας πόλης που δε γνωρίζουν, προσπαθώντας να βρουν τα πατήματα μιας εύθραυστης σχέσης που δοκιμάζεται από ανασφάλειες, προβολές αλλά και την αγωνιώδη αναμονή μιας μεγάλης αλλαγής.
Με αφορμή ένα υπαρκτό πρόβλημα σχετικό με την εξωτερική εμφάνιση των δύο κεντρικών του ηρώων, ο Manoël Dupont, στην πρώτη του μεγάλου μήκους κινηματογραφική απόπειρα (γνωστός κυρίως ως ηθοποιός) επιχειρεί να κατασκευάσει μια ταινία που πραγματεύεται την μεταμόρφωση της αντρικής εικόνας και του αντρικού εαυτού μέσα από πρωτότυπες ατραπούς. Στον πυρήνα της υπάρχει αυτή η σχέση μεταξύ των δύο αντρών, που είναι αμφίσημη και χωρίς σαφή προσανατολισμό. Φιλική αλλά και με έναν υποβόσκοντα ερωτισμό. Ξεκινώντας από αυτή την αμφισημία ο Dupont διαμορφώνει ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο η ανθρώπινη εγγύτητα και η απόσταση διαρκώς εναλλάσσονται. Κι ενώ ο μικρόσωμος και πιο εξωστρεφής Jérémy φαίνεται να θέτει τους κανόνες αυτής της «συνεργασίας», είναι ο μεγαλόσωμος και εσωστρεφής Baptiste που καθορίζει εντέλει το παιχνίδι. (Εξαιρετικό το πλάνο στο οποίο ο άβουλος γίγαντας Baptiste φωτογραφίζεται άθελα του ως κατακτητής, στο Μουσείο εικονικής αναπαράστασης της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης). Η ταινία ωστόσο, που αιωρείται ανάμεσα στους δύο ήρωες, δεν επιλέγει, ούτε κατευθύνει. Βασίζεται περισσότερο σε έναν αυτοσχεδιασμό κινήσεων και σε δυαδικότητες -μια από αυτές εμφανίζεται και στον τίτλο της-, αιωρούμενη σε έναν ενδιάμεσο χώρο, ανάμεσα στο πριν και το μετά.
Ό,τι χαρακτηρίζει εξάλλου την ταινία δεν είναι η εκφραστικότητα στην ερμηνεία των χαρακτήρων ούτε η ψυχολογική εμβάθυνση, όσο η έντονη «σωματικότητα», τόσο στην κινηματογράφηση των σωμάτων όσο και στην ακραία της, χειρουργική εδώ εκδοχή. Καταγράφοντας την εμπειρία μιας επέμβασης εμφύτευσης μαλλιών σε πραγματική κλινική, σε όλα της μάλιστα τα στάδια, από την προεγχειρητική ενημέρωση έως την λεπτομερή της εκτέλεση, ο Dupont ακολουθώντας ξεκάθαρα τους τρόπους ενός ντοκιμαντέρ μεταφέρει ξαφνικά τους ήρωες του στον χώρο μιας σύγχρονης πραγματικότητας, που πέρα από την πραγματολογική έχει και μια δεύτερη ανάγνωση. Γιατί είναι στην κλινική και επίπονη απεικόνιση αυτής της μετατόπισης τριχών που επιτυγχάνεται η μεταμόρφωση, η μετάβαση εδώ των χαρακτήρων από την προγενέστερη στη μετέπειτα ζωή , μακριά πλέον από ιδεατές και αόριστες προσδοκίες.
Karlovy Vary 2025 /Proxima
