(Επίλογοι)
του Ari Alexander Ergis Magnússon
(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)

Μια κινηματογραφική σάγκα από την Ισλανδία (ισλανδικά: sögur, προφέρεται: /ˈsœːɣʏr/)  τόσο μινιμαλιστική και λιγομίλητη, που θαρρείς πως είναι αέρινη σαν... ξωτικό! Θέλω να πω: σαν ένα “πίσω μπρος” οδοιπορικό λιτής αφήγησης από την πραγματική, μοναχική ζωή ενός 85χρονου άντρα που πενθεί την απώλεια της αγαπημένης του συζύγου και η οποία, σαν φάντασμα αναμνήσεων μιας ολόκληρης ζωής, τη μια εμφανίζεται και την άλλη εξαφανίζεται από σκηνή σε σκηνή και τον κινητροδοτεί να συνεχίσει... Και επίμονα, να την κρατήσει “για πάντα εντός του” και να την αναζητήσει σ' έναν δικό τους τόπο υπόσχεσης στα νησιά Φερόες, όπου θα είναι “για πάντα μαζί” όπως πριν και από εδώ και πέρα αιώνια. Σαν μια υπερβατική “ιστορία αγάπης που ποτέ δεν πεθαίνει”, ακόμη κι όταν πεθαίνουν αυτοί -οι θνητοί- που τόσο πολύ αγαπήθηκαν εν ζωή. Μια ποιητική φαντασία αναβίωσης, η οποία βιώνεται από το υποκείμενο εδώ, τον κεντρικό ήρωα, σαν πραγματική μέχρι την τελική του φυγή -στα όρη και τα ύψη! 

Η ταινία, λέει, βασίζεται ελεύθερα σε μια νουβέλα του Ισλανδού συγγραφέα Γκούντμπεργκουρ Μπέργκσον (1932 - 2923) στη μνήμη του οποίου αφιερώνεται στο φινάλε η ταινία και ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από τον Μίλαν Κούντερα ως «ένας μεγάλος Ευρωπαίος μυθιστοριογράφος».

(Από τις καλύτερες, μέχρι τώρα, ταινίες που είναι διαθέσιμες στο on line στο πρόγραμμα του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Επίλογοι / Missir (2024) του Άρι Αλεξάντερ Έργκις Μάγκνουσον