του David Michôd
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Ταινία που βιογραφεί την Κρίστι Μάρτιν, την πυγμάχο με την πιο επιτυχημένη καριέρα γυναικείας παρουσίας στα αμερικανικά ρινγκ, την οποία ενσαρκώνει (εδώ κυριολεκτικά), εντελώς μεταμορφωμένη (σωματικά) η Σίντνεϊ Σουίνι. Μέσα από διαδοχικές αναδιπλώσεις, τόσο εμφανισιακά (από το ανδρόγυνο σωματότυπο προς το πιο θηλυκό) όσο και ως προς τον χαρακτήρα που υποδύεται σε μια σειρά δημόσιων συμβιβασμών με σκοπό τη δόξα και το χρήμα, αλλά και ιδιωτικών προσαρμογών στο ρόλο της υποτακτκής περσόνας στον χειριστικό προπονητή και σύζυγο της (θυσιάζοντας την αυθεντική σεξουαλικότητά της) σε διαφορετικές χρονολογικές περιόδους. Μόνο που, από ένα σημείο και μετά, καθώς ο εκβιαστής και εκμεταλλευτής “αφέντης” αρχίζει να γίνεται και απροκάλυπτα βίαιος απέναντί της σαν νταβατζής, προκύπτει δραματουργικά μια στρεβλή “ανακολουθία” (ηθικής τάξης) στην ιστορία της κοινή τους ζωής. Γιατί τον ανέχεται ακόμα; Γιατί σνιφάρει την μυτιές κόκας που της προσφέρει για να την ηρεμεί όταν αυτή πάει ν' αντισταθεί; Γιατί του επιτρέπει να την βιντεοσκοπεί και να την φωτογραφίζει σε κάποιες σεξουαλικές φάσεις που θα μπορούσαν ν' αποτελέσουν υλικό εκβιασμού, αν δημοσιοποιηθούν, όπως εντέλει συμβαίνει; Γιατί δεν δέχεται τη βοήθεια που της προσφέρουν για να απεξαρτηθεί από αυτόν, όσων βλέπουν τι υποφέρει; Αλλά και το κυριότερο: γιατί, αφού είναι και παραμένει τόσο ικανή μαχητής πυγμαχίας, προπονημένη καθημερινά και με φοβερά αντανακλαστικά άμυνας και αντεπίθεσης, παραμένει απέναντί του, τόσο άβουλη και παθητική; Γιατί, όποτε της επιτίθεται βίαια αυτός ο παραζαλισμένος μεσήλικας, σαπιοκοιλιάς, δεν αντιδρά; Γιατί, ενώ μπορεί προφανώς, δεν τον σαπίζει, επί τόπου, στο ξύλο; Μόνο και μόνο για να υπερδραματοποιηθεί (ηθικολογικά) η κατάσταση που επικρατεί υπέρ της και να φανεί ως εκ τούτου σαν μελόδραμα; (Ο απόλυτα “κόντρα ρόλος” του κακού αρσενικού, απέναντι στο αντίπαλο θηλυκό που την δικαιώνει;)

Christy (2025) με την Σίντνεϊ Σουίνι