(Mια ιδιωτική ζωή)
της Rebecca Zlotowski
(κριτική: Θόδωρος Σούμας)

To «Mια ιδιωτική ζωή», είναι ένα ζωηρό, καλό και πρωτότυπο γαλλικό ψυχολογικό θρίλερ της Ρεβέκα Ζλοτόφσκι. Κάποιοι το ονόμασαν όχι εντελώς άστοχα, νεονουάρ, αν και βαδίζει στα χνάρια του γνωστού είδους του ψυχολογικού ή ψυχαναλυτικού θρίλερ, γνωστού λίγο πολύ από ορισμένα φιλμ του Χίτσκοκ, του Ντε Πάλμα, του Τζον Νταλ, του Φρίντκιν, του Φίλιπ Νόις, του Πολ Σρέιντερ, του Χάρολντ Μπέκερ και ιδίως από τα σενάρια του Έστερχας, του Χίτσκοκ και του Ντε Πάλμα. Στο «Mια ιδιωτική ζωή», βρίσκουμε τα γνωστά θεματικά μοτίβα της ύπνωσης, του ψυχαναλυτικού ιατρείου, των προβολών και των ταυτίσεων, του επικίνδυνου έρωτα, του ψυχιάτρου/ψυχαναλυτή(-τριας), κ.τ.λ. όμορφα και έξυπνα χρησιμοποιημένα. 
Βασικά η ταινία αποτελεί μια έρευνα που κάνει η ψυχαναλύτρια-ντεντέκτιβ,– την υποδύεται υπέροχα, υπερευαίσθητα, η ώριμη, γαλλομαθής Τζούντι Φόστερ. Μα στην ταινία, ουσιαστικά διερευνά τον εαυτό της, τον τρόπο σκέψης της, το πώς αισθάνεται και τα συναισθήματα και τη ζωή της… Η πλοκή αναφέρεται στο πώς αντιδρά μια ψυχαναλύτρια όταν μαθαίνει πως μια ασθενής της αυτοκτονεί. Επειδή όμως δεν είχε βρει ίχνη αυτοκτονικών τάσεων κατά τη διάρκεια της θεραπείας της, υποπτεύεται πως η πελάτης της έχει δολοφονηθεί. Ύποπτα κατά την ψυχίατρο-ντεντέκτιβ είναι τα μέλη της οικογένειάς της, ακόμη περισσότερο που ωφελήθηκαν από κάποια κληρονομιά που ενδεχομένως έθετε θέμα μοιρασιάς…
Το φιλμ έχει ευφυή σκηνοθεσία και ζωντανό ρυθμό, και πετυχημένη αφηγηματική ανάμειξη της βιώμενης «πραγματικότητας», των αναμνήσεων και του εφιάλτη. Όλοι οι καλοί ηθοποιοί (Ντανιέλ Οτέιγ, Αμαλρίκ, Βιρζινί Εφιρά, κ.α.) συμβάλλουν στο πειστικό, καλοσερβιρισμένο, καλοφιλμαρισμένο μυθοπλαστικό, δραματικό και κινηματογραφικό αποτέλεσμα…