του Radu Jude   
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Στην εισαγωγική αρχή της ταινίας με τον ανώνυμο, περιφερόμενο clochard που τριγυρνάει εδώ κι εκεί μαζεύοντας ανακυκλώσιμα σκουπίδια και ζητώντας μια μικρή βοήθεια από θαμώνες των υπαίθριων καφέ, δήθεν μια οποιαδήποτε δουλειά, είτε “εκ του πονηρού” εναλλακτικά ένα μικρό ποσό χρημάτων και μας “ξεναγεί” σε κάποια πόλη της Ρουμανίας, μου προκαλεί μια σχετική αδιαφορία, σαν να πρόκειται για ένα συνηθισμένο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ. Μετά την πρωταγωνιστική σκυτάλη της αφήγησης αναλαμβάνει μια “ψυχοπονιάρα” δικαστική λειτουργός ουγγρικής καταγωγής. Που επαναλαβάνει, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, την τραυματική εμπειρία που βίωσε με την “μουλωχτή”  αυτοκτονία του άστεγου άντρα κι αυτή η εμμονή αρχίζει να μ' ενοχλεί. Μετά όμως, αίφνης, καθώς αντιλαμβάνομαι την ιονεσκική ειρωνεία των σταθερών μοτίβων με τους μακροσκελείς διαλόγους, αρχίζει να μ' αρέσει η εξέλιξη αυτή. (Μάλλον μόλις αναγνωρίζω ότι η  διφορούμενη αναφορά σε αυτό που είπε ο Μπρεχτ για τους διωκόμενους από το σταλινικό καθεστώς στις δίκες της Μόσχας: «Όσο πιο αθώοι ήταν τόσο τους άξιζε να καταδικαστούν» ότι είναι δάνειο από την Χάνα Άρεντ.) Στα διαλογικά παραθέματα που ακολουθούν, κυρίως εκείνα με τα κρύα ανέκδοτα από ιστορίες Ζεν, σ' ένα ραντεβού μέθης που καταλήγει σε υπαίθριο σεξ της πρώην καθηγήτριας με τον νεαρό μαθητή της, σε μια γκροτέσκα, διπλή “σκυλίσια” στάση... ενθουσιάζομαι. Καθώς αρχίζω να υποψιάζομαι ότι πρόκειται για μια συνέχεια, με άλλους όρους και με άλλους ήρωες, της ταινίας «Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό» πάλι του Ράντου Ζούντε. Σαν μια πολυεπίπεδη ταινία, πάλι τώρα, με ηθογραφική θεατρική δομή, λόγω των εκτενών διαλόγων με διαφορετικά πρόσωπα. Αν και καταλήγει εντέλει στο φινάλε σε μια αμιγώς ντοκιμαντερίστικη καταγραφή οικιστικής αναδόμησης στα περίχωρα της πόλης, που δύσκολα θα μπορούσε να μεταφερθεί στην σκηνή. Άσε δε, που το επίθετο της κεντρικής ηρωίδας είναι Ιονέσκου, που κάτι πρέπει τούτο να σημαίνει... 
Πρόκειται δηλαδή, για μια ιδιαίτερη “ανάποδη” ταινία (επί τούτου) απανωτών δραματουργικών παρεξηγήσεων κατά τη θέασή της! Έτσι θαρρώ...