(Δυστυχώς Βρίζω)    
του Kirk Jones
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 

Πρόκειται για μια ταινία ουσίας, βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Σκωτσέζου Τζον Ντέιβιντσον με σύνδρομο Τουρέτ, ο οποίος έκανε σκοπό και νόημα της ζωής του να βοηθήσει στην ενημέρωση, την κατανόηση και αποδοχή μιας παρεξηγημένης, άγνωστης μέχρι τότε νευρολογικής πάθησης... ανεξέλεγκτων τικ: παρορμητικών, υβριστικών αντι-δράσεων, λεκτικών και σωματικών. Ταινία, που θα μπορούσε να είχε γυριστεί απλώς ως ντοκιμαντέρ, έχοντας αρκετά αρχειακά στοιχεία τεκμηρίωσης, όπου όμως επιλέγει εδώ, ως δραματοποιημένη μυθοπλασία, να απευθυνθεί  σ' ένα ευρύτερο κοινό, επιτυγχάνοντας κάτι περισσότερο επιδραστικά ως προς τον αρχικό της στόχο: με αυθεντική συγκίνηση και χιούμορ αφοπλιστικό, τολμηρό και ανορθόδοξο, στο πώς κερδήθηκε αυτή η δύσκολη υπόθεση της όποιας ενημέρωσης, κατανόησης και αποδοχής κι έτσι να την διευρύνει αποτελεσματικά και στον κάθε θεατή τούτης της ταινίας. Αυτή είναι η αφηγηματική της πρόθεση και η σημαίνουσα ουσία. 
Αν και υπάρχει και μια άλλη διάσταση, υπονοούμενη εν προκειμένω, βαθύτερη και ψυχο-κοινωνιολογική: ότι αυτά που ξεστομίζει κάθε φορά, με παρορμητική ακράτεια, ένα άτομο πάσχων σοβαρά με σύνδρομο Τουρέτ, είναι αυτά που έχει, ούτως ή άλλως, αυθόρμητα σκεφτεί και απλώς δεν μπόρεσε να συγκρατήσει και να μην τα πει... Οπότε, και ως εκ τούτου, ότι είναι και παραμένει με κάποιον τρόπο “ένοχο” το άτομο αυτό, τουλάχιστον σε επίπεδο κάποιων (απαράδεκτων) προκαταλήψεων, υπό τη συνθήκη μιας “δίκης” ηθικών, απόκρυφων προθέσεων. Αλλά, ακόμα κι αυτή η διάσταση  του φαινομένου σε επίπεδο φαντασιακό, καταφέρνει και αναιρείται εδώ δραματουργικά με την «τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν» του τραγικού ήρωα αυτής της ιστορίας, απέναντι στον κάθε καλοπροαίρετο θεατή τούτης της ταινίας.

Δυστυχώς Βρίζω / I Swear (2025)  του Κερκ Τζόουνς