του Θανάση Βασιλείου
(το σημείωμα του σκηνοθέτη)

«Λο» στα ηπειρώτικα σημαίνει «σώπα».

Όταν επέστρεψα από τη Γαλλία στο άδειο διαμέρισμα της παιδικής μου ηλικίας στην Αθήνα, μετά τον θάνατο της μητέρας μου, ένιωσα σαν διαρρήκτης. Ό,τι είχε μείνει στη σκιά για δεκαετίες ήταν πια απόκτημά μου. Ανακάλυψα χρέη που δεν γνώριζα. Διαπίστωσα ψεύδη που με κλόνισαν. Πώς κληρονομούμε τα λάθη των γονιών μας; Πώς αδειάζουμε το σπίτι τους;
Μέσα στον φόβο της απώλειας του χώρου που έκλεινε μέσα του τις τελευταίες αναμνήσεις με τη μητέρα μου, αλλά και μιας ολόκληρης παιδικής ηλικίας, ξεκίνησα να κινηματογραφώ τις άδειες πια επιφάνειες με το κινητό μου τηλέφωνο. Ουσιαστικά ξανάβρισκα ξεχασμένες κινήσεις του παρελθόντος καθώς, πριν εγκαταλείψω την Ελλάδα για τη Γαλλία είχα εργαστεί ως οπερατέρ για πάνω από δέκα χρόνια. Βάζοντας τον εαυτό μου ξανά πίσω από ένα φακό, ανακινούσα τον χρόνο και συνδεόμουν με το παρελθόν της κληρονομιάς. Το «Κινηματογραφώ» έγινε έτσι συνώνυμο του «θυμάμαι».
Θραύσματα της οικογενειακής μνήμης, αποσιωπημένα για χρόνια, άρχισαν να αναδύονται δειλά. Κάποια από αυτά με οδήγησαν στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας. Πώς μπορεί το σινεμά να δώσει μορφή σε ένα παρελθόν που αντιστέκεται μέσω της σιωπής;

(πηγή σημειώσεις για την παραγωγή)