(Death Does Not Exist)
του Félix Dufour-Laperrière
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)

Ένα αρχοντικό κάπου στην γαλλική ύπαιθρο. Ένα κλειστός κήπος -θερμοκήπιο. Γεμάτος συμπλέγματα αγαλμάτων. Μια ομάδα νεαρών που ετοιμάζεται να κάνει μια ένοπλη επίθεση στους πλούσιους γαιοκτήμονες ιδιοκτήτες του. Μεταξύ τους, η Hélène  και ο σύντροφός της Marc. Μια στοίβα κινητών που καίγεται. Και.. η τρομοκρατική επίθεση,  αιματηρή και αποτυχημένη στην κατάληξή της. Η Hélène μόνη επιζήσασα της ομάδας που καταλήγει κυνηγημένη στο δάσος. Η σύντροφός της Manon τής προσφέρει μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσει τα σφάλματά της. Η  περιπλάνηση στο δάσος  για την ηρωίδα καταλήγει να γίνει ένα βασανιστικό και κάποιες φορές εφιαλτικό, ταξίδι αυτογνωσίας.
Ταινία animation από τον Καναδά, το La Mort n'existe pas είναι περιπετειώδης στις αφηγηματικές της πρακτικές, απευθυνόμενη σε ενήλικες ταινία. Εστιάζει με την ελευθερία που προσφέρει η φόρμα του animation τόσο στο εξωτερικό τοπίο του δάσους, όσο και στις εσωτερικές δοκιμασίες της ηρωίδας.
Η σκηνοθεσία δημιουργεί διαφορετικά χρωματικά περιβάλλοντα για κάθε σκηνή μέσα στα οποία η δράση εξελίσσεται, όπου τα πρόσωπα παίρνουν χρώμα. Ένα χρώμα κυριαρχεί συνήθως: πράσινο τη στιγμή της επίθεσης, κόκκινο/ καφέ η περιπλάνηση στο δάσος, εκρού τα φαντάσματα των νεκρών συντρόφων της ηρωίδας.  Πέραν του χρώματος, η σχεδίαση ακολουθεί τις αρχές ενός ρεαλισμού ως προς περιγράμματα, ενώ, όχι λίγες φορές, δίνει βαρύτητα στη λεπτομέρεια των ντεκόρ. Παράλληλα, η παρουσία στην ηχητική μπάντα της εξαιρετικής μουσικής του Jean L’Appeau υπογραμμίζει με έντονο τρόπο τις δραματικές κορυφώσεις της αφήγησης.
Μια εσωτερική διαδικασίας τραυματικής και βασανιστικής αυτογνωσίας -εντυπωσιακή στην εικαστική της απόδοση-  είναι η διαδρομή της ηρωίδας μέσα στο δάσος: Οι ενοχές και οι τύψεις της, οι προσωπικοί της δαίμονες, οι εφιάλτες, οι φοβίες, τα τραύματα, οι εσωτερικές της πάλες, οι διχασμοί της -ο πολιτικός ένοπλος αγώνας, η φιλία και ο έρωτας.   Βρισκόμαστε σ’ ένα σύμπαν φανταστικό, το οποίο όμως καταλήγει να είναι γειωμένο σε μια πραγματικότητα, με συγκεκριμένες πολιτικές συντεταγμένες. Κινούμενη στο ίδιο πεδίο  με την ταινία  Nocturama (2016)  του Bertrand Bonello, η ταινία εντέλει εστιάζει στα αδιέξοδα και το κενό μιας γενιάς μετέωρης που αναζητά ισορροπίες, ανάμεσα στην πολιτική δράση και την προσωπική ζωή, τις επιθυμίες και τα συναισθήματα.

Φεστιβάλ Καννών (Quinzaine des cinéastes) 2025