του George Miller
(οι δηλώσεις του σκηνοθέτη)

Πιστεύω ότι όλες οι ταινίες, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, είναι αλληγορικές. Ως ανθρώπινα όντα, όπου κι αν είμαστε στον χώρο ή τον χρόνο, έχουμε τα ίδια μοτίβα συμπεριφοράς. Παρ΄όλο που οι ιστορίες του Mad Max διαδραματίζονται σε ένα υποβαθμισμένο μέλλον, πάντα επιστρέφουμε σε συμπεριφορές που είναι μεσαιωνικές ή ακόμα παλιότερες. Με έναν τρόπο είναι σαν να πηγαίνουμε μπροστά παρελθόν, και καθώς το βλέπουμε στο παρόν, το μετράμε σε σχέση με το πνεύμα των καιρών και τις σύγχρονες εμπειρίες μας.
(...) Η Furiosa παρακολουθεί κάποια που την έχουν απάγει από παιδί, υπόσχεται να επιστρέψει και περνάει όλη της τη ζωή να αναζητά το σπίτι της. Είναι μία οδύσσεια. Ο σκοπός της οδύσσειας δεν είναι τα γεγονότα που συμβαίνουν, όσο αυτό που συμβαίνει στην ψυχή της πρωταγωνίστριας. Έχει να κάνει με αυτό στο οποίο εξελίσσεται.
(...) Ο κόσμος της Furiosa είναι πολύ λακωνικός. Τα λόγια ακούγονται πομπώδη σε αυτόν τον κόσμο. Οι λέξεις δεν είναι ψυχαγωγικές, αλλά εκφέρονται για να επικοινωνήσουν σημαντικές πληροφορίες. Αυτοί οι χαρακτήρες δεν λένε πολλά, οπότε πρέπει να μεταδώσουν πολλά με την παρουσία τους μπροστά στην κάμερα. Η Άνια το επιτυγχάνει αυτό με το παραπάνω.
(...) Η Furiosa είναι από αυτά τα παιδιά που από μικρή ηλικία είναι πολύ ικανά. Δεν είναι ότι μία μέρα κάποιος τα ανακηρύσσει ενήλικες. Τις περισσότερες φορές, δεν χαίρουν της ανατροφής που έχουν τα άλλα παιδιά, κι όμως καταφέρνουν να σταθούν στα πόδια τους χωρίς να καταστραφούν. Πάντα το θαύμαζα αυτό. Γνωρίζω ανθρώπους που έχουν περάσει πολλά, τα έχουν ξεπεράσει και έχουν ισχυροποιηθεί. Είναι κομμάτι της ωριμότητας. Είναι κάτι που με συναρπάζει και για αυτό διηγήθηκα την ιστορία της Furiosa.

(πηγή σημειώσεις για την παραγωγή)