του Park Syeyoung
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
«Λέγανε ότι ο ωκεανός ήταν μπλε». Φωτογραφίες παιδιών με θολά τα πρόσωπά τους. «Λέγανε ότι πολλοί άνθρωποι πέθαναν». Οικογενειακές φωτογραφίες. Φωτογραφίες μιας κοινότητας. «Η πρώτη μου ανάμνηση είναι ένας κατακόκκινος ουρανός. Μαύρες σταγόνες της βροχής που πέφτουν». Το πρόσωπο ενός κοριτσιού σε μια φωτογραφία με κόκκο. Ένα γυναικείο πρόσωπο. Ανατολική Αποικία 114.
Μετά την (οικολογική) καταστροφή. Στο κοντινό μέλλον σε μια ενοποιημένη Κορέα όπου φαίνεται ότι έχει επικρατήσει το καθεστώς της (απολυταρχικής) Βόρειας. Ομάδες μεταλλαγμένων απειλούν την κοινωνική ειρήνη και ισορροπία και βρίσκονται σε απομόνωση- περιορισμό: Οι Ωμέγα είναι οι εσωτερικοί εχθροί που απειλούν το καθεστώς. Ό,τι τους ξεχωρίζει από τους «κανονικούς» είναι το πτερύγιο…
Η αφήγηση παρακολουθεί δύο νεαρές ηρωίδες. Η πρώτη, ονόματι Sujin, εργάζεται σε μια ομάδα απολύμανσης: είναι ενταγμένη σε μια μονάδα που καταπολέμα τους μεταλλαγμένους. Η δεύτερη, ονόματι Mia, ανήκει στους Ωμέγα, ωστόσο κρύβει την μετάλλαξή της αλλά και το (παιδικό )τραύμα της: εγκαταλείφτηκε από τον πατέρα της. Σε μια παράλληλη αφηγηματική γραμμή παρακολουθούμε την ιστορία ενός άνδρα Ωμέγα. Αποδρά από τον περιορισμό αναζητώντας μια νεαρή κοπέλα…
Η χώρα διχασμένη και μισο-κατεστραμμένη. Ένας τόπος σε παρακμή. Βρισκόμαστε στο σύμπαν μιας δυστοπίας. Στο φόντο της αγωνιώδους ιστορίας -περιπέτειας υπάρχει η σχέση με τον χαμένο πατέρα, η άρνηση της αληθινής ταυτότητας, ο αγώνας για την αποδοχή της. Επιπλέον, υπάρχει η σχέση με τον Άλλον, τον διαφορετικό.
Είναι, ωστόσο, στην εικονογραφία της σκηνοθεσία που πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα. Ευρηματική όσον αφορά το οπτικό μέρος, η σκηνοθεσία κατασκευάζει με ελάχιστα υλικά ένα ολόκληρο σύμπαν, με αναφορές στην εμβληματική ταινία δυστοπίας Blade Runner (1982). Οι χρωματικοί τόνοι της ταινίας είναι μουντοί. Οι εικόνες βρώμικες, λερωμένες. Η υφή των εικόνων απτή και άγρια. Τα χρώματα σκοτεινά. Η αισθητική σχεδόν μονόχρωμη, αυτή ενός film noir. Τα γυναικεία πρόσωπα χρωματίζονται σε τόνους απαλούς, με χρώματα στις αποχρώσεις του κίτρινου και καφέ. Υποβλητική στην εικονοποιία της η σκηνοθεσία εστιάζει στη σκοτεινή και δυσερμήνευτη σαγήνη του Άλλου, του διαφορετικού. Μελαγχολική στην επίγευσή της η αφήγηση έχει ως τελικό ζητούμενο την αποδοχή του διαφορετικού…
Locarno Film Festival 2025/ Cineasti del Presente
