(Τι σου λέει αυτή η φύση)
του Hong Sang-soo
(κριτική: Θόδωρος Σούμας)

Το Τι σου λέει αυτή η φύση, του Νοτιοκορεάτη Χονγκ Σανγκ-σου είναι ένα πολύτιμο διαμαντάκι στην ασιατική σύγχρονη φιλμογραφία. Φιλμ low budget, γαλήνιο, γλυκό και ζεν (μέχρι την έναρξη του τελευταίου μέρους του που είναι συγκρουσιακό), φιλοσοφημένο, διφορούμενο, χαρούμενο, νωχελικό, κάπως μελαγχολικό· λιτό κινηματογραφικά, σχεδόν χειροποίητο, με λεπτό χιούμορ, με σπουδαίους έξυπνους διαλόγους και όμορφες εικόνες της φύσης και των προσώπων: Δύο ερωτευμένων νέων και τους μορφωμένους γονείς της κοπέλας, που το ζευγάρι έρχεται να επισκεφτεί σε μια μακάρια εξοχική τοποθεσία, ψηλά σε έναν λόφο με ωραία θέα. 
Βασικές συνιστώσες της ταινίας είναι η αισθητική ομορφιά των εικόνων και των διαλόγων, η σκηνοθετική φυσικότητα και η χαμηλή ταχύτητα, ο χαλαρός ρυθμός των «συμβάντων» και των λόγων. Οι καθημερινοί, απλοί διάλογοι περιέχουν πολύ νόημα, ακόμη και σοφία. Επεξεργάζονται αρκετά σοβαρά θέματα. Και στο τελευταίο μέρος, μέσα από ένα λουκούλλειο γεύμα με πολύ αλκοόλ και μεθύσι, αποκαλύπτουν –απομυθοποιητικά–  νέα δεδομένα. Την επικριτική αυστηρότητα των δύο καλλιεργημένων γονέων και κυρίως την ανωριμότητα, την απολυτότητα και τον κάπως ανερμάτιστο χαρακτήρα του τριαντάρη νεαρού, του "γαμπρού" που είναι ποιητής (όπως η μητέρα της κοπέλας του). Ενός αδέξιου νέου, ερασιτέχνη καλλιτέχνη, που προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί, υιοθετώντας έναν πολύ λιτό και αυτάρκη τρόπο ζωής αναφορικά με τα υλικά αγαθά και την εύπορη, αστική καταγωγή του.
Η προσέγγιση των εικόνων, του λόγου και των συναισθημάτων θυμίζει αρκετά Ερίκ Ρομέρ, στην εκδοχή της ανατολικής Ασίας. Οι διάλογοι απαιτούν ξεχωριστή, εμβριθή ανάλυση... Συμμετέχουν έντονα και λειτουργικά στην οικοδόμηση της «δραματουργίας» της ταινίας, αν και όσο την βλέπεις νομίζεις πως στερείται μυθοπλαστικής, αφηγηματικής και δραματουργικής διάστασης ή τέλος πάντων αυτή είναι περιορισμένη. Αλλά αυτό είναι απλά το καμουφλάζ, η πρόσοψη της εντυπωσιακής μορφικής απλότητας... Επίσης, οι χαρακτήρες είναι μελετημένοι γιατί ο Χονγκ διερευνά ήρεμα τις καθημερινές ανθρώπινες σχέσεις και την καθημερινή επικοινωνία των προσώπων. Τις ματιές και τις απόψεις τους για την ατομική ύπαρξη, τον εαυτό τους και τις διαπροσωπικές σχέσεις τους.
Να αναφερθούμε στο απλό και λειτουργικό πλανάρισμα (ντεκουπάζ): Στατικά πλάνα που διαρκούν μερικά λεπτά και δίνουν την ευκαιρία στους καλούς ηθοποιούς να εκφραστούν πειστικά (δεν δίνεται η αίσθηση του αυτοσχεδιασμού μα το ότι λένε έναν διάλογο που έχει ακρίβεια και λόγο ύπαρξης). Ελάχιστα ζουμ ενός-δυο πλάνων τροποποιούν λίγο τη γενική αίσθηση. H definition ορισμένων πλάνων είναι μερικές φορές λίγο φλου. Σινεμά ατμοσφαιρικό, διακριτικό, υπαινικτικό, αμφίσημο, δωρικό και ταυτόχρονα αισθαντικό και τρυφερό, μα με μπόλικο ζουμί…
O ιδιοσυγκρασιακός, μινιμαλιστής μα και γλυκός δημιουργός Χονγκ Σανγκ-σου γυρίζει συνεχώς πολλές ταινίες, πάνω από μία κάθε χρόνο και έχει κάνει κι άλλα ωραία φιλμ (ορισμένα από αυτά προβλήθηκαν στην Ελλάδα, στις αθηναϊκές αίθουσες και στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). Ιστορία μιας μυθιστοριογράφου (2022), Η επόμενη μέρα μιας σχέσης (2017), Μέσα στη μέρα (2023), Στο νερό (In water, 2023), H γυναίκα που έφυγε (2020), Εισαγωγή (2021), Oh! Soο-yung (Η παρθένα που έγδυσαν οι μνηστήρες της, 2000) και η πρώτη μεγάλου μήκους του Τη μέρα που ένα γουρούνι έπεσε στο πηγάδι (1996), κ.α. Με τη Γαλλίδα σταρ Ιζαμπέλ Υπέρ γύρισε τα φιλμ Στη χώρα των άλλων (2012), Η κάμερα της Κλερ (2017) και Η ταξιδιώτισσα (2024).