της Rania Rafei
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)

Ένας ηλικιωμένος αφηγείται στην κάμερα συμβάντα μιας παρελθούσας ζωής.  13 Νοεμβρίου 1943. Μια φοιτητική εξέγερση αντιαποικιακού χαρακτήρα. 1943 η χρονιά που ο Λίβανος κέρδισε την ανεξαρτησία του από τους Γάλλους. Η χρονιά που ο πατέρας της σκηνοθέτιδος γεννήθηκε. Τη διαδρομή της ζωής του ακολουθεί η αφήγηση, όχι όμως της προσωπικής, αλλά τη διαδρομή της πατρίδας του. Σταθμοί σ’ αυτήν τη διαδρομή οι εξεγέρσεις. Η ξεχασμένη ιστορία του Λιβάνου βρίσκεται στο κέντρο αυτού του ντοκιμαντέρ. 
Πρόσωπα και ιστορίες της πόλης -η Τρίπολη του Λιβάνου, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας,- που έχουν σχέση με την ανεξαρτησία και την μετέπειτα πορεία του Λιβάνου. Μια  απόγονος Σενεγαλέζου στρατιώτη των αποικιακών δυνάμεων που λιποτάκτησε  που ενώθηκε με τους Άραβες επαναστάτες. Μαθητές γυμνασίου που μπαίνουν στη θέση των εξεγερμένων. Καταστηματάρχες της πόλης, απόγονοι των εξεγερμένων του 1943. Ενθύμια, ασπρόμαυρες φωτογραφίες, απομεινάρια του πολέμου ανεξαρτησίας. Ηλικιωμένοι αυτόπτες μάρτυρες  που συμμετείχαν στην συγκέντρωση και στην εξέγερση του 1943. 
1958. Μια απεργία. Η ανακάλυψη της εθνικής ταυτότητας για τον λαό του Λιβάνου. Ο Νάσερ -φλογερός κήρυκας του παναραβισμού- και ο πυρετός που προκάλεσε. 
1967. Η ήττα των τριών χωρών -Συρία, Ιορδανία, Αίγυπτος-στον πόλεμο των 6 ημερών με το Ισραήλ. Το  παλαιστινιακό. 
1983. Η ανάδυση του ισλαμισμού. Πολυκατοικίες με τις προσόψεις τους τρυπημένες από τις σφαίρες του εμφυλίου. Η λιβανέζικη αριστερά. 
2019 η επανάσταση της 17ης Οκτωβρίου που ξεκίνησε ως αντίδραση σε φορολογικά μέτρα  και εξελίχθηκε σε κίνημα κατά της πολιτικής ελίτ.
Μια ανεπίδοτη επιστολή, ένας διάλογος με τον εκλιπόντα πατέρα της σκηνοθέτιδος  σ’ ένα συναισθηματικό επίπεδο είναι καταρχάς αυτό ντοκιμαντέρ. Με κέντρο μια πόλη -την Τρίπολη-, η αφήγηση συγκροτείται από τις μικρές ιστορίες που αφηγούνται στο μπροστά στον κινηματογραφικό φακό οι αυτόπτες (και όχι) μάρτυρες των εξεγέρσεων. Μια αυτοκριτική διάθεση αναδύεται συχνά στο λόγο τους, ένας διάλογος αναπτύσσεται με το παρελθόν, με την ιστορία του τόπου. Ο λαϊκός λόγος που ερμηνεύει και στοχάζεται πάνω την ιστορία. Η σκηνοθέτις χρησιμοποιεί τον προφορικό λόγο, δηλαδή τη μνήμη του ιστορικού γεγονότος, και προσπαθεί να βρει πως αυτό αντανακλάται και επιβιώνει σήμερα.  Κυρίως, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κοινό τόπο όπου οι  διαφορετικής εθνικής καταγωγής και θρησκεύματος κάτοικοι του Λιβάνου να αναγνωρίσουν ως δικό τους, δηλαδή ως την ιστορία τους. 

Forum / Berlinale 2026