του Josh Safdie
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Μια ταινία 150 λεπτών, που απρόσκοπτα ρολάρει σε ακατάπαυστο αφηγηματικό ρυθμό non-stop, σαν “roller coaster” (όπως έχει ήδη μεταφορικά χαρακτηριστεί) που δεν βαρέθηκα καθόλου, δεν αφαιρέθηκα ούτε στιγμή. Μια ταινία “υπόδειγμα” της νέας εποχής ως προς τον νέο όρο στα συμβόλαια χρηματοδότησης μιας ακριβής παραγωγής, ο οποίος ορίζει να μην επιτρέπει, ή μάλλον να αποτρέπει τους θεατές ν' ανοίξουνε και να παίξουν με το κινητό τους, τουλάχιστον κατά τη θέασή της στην αίθουσα. Είτε γιατί, όπως εδώ εν προκειμένω, ο κεντρικός της ήρωας, παραμένει ακατάβλητος και αεικίνητος: κάθε φορά που αποτυγχάνει στον βασικό του στόχο, επιστρέφει δριμύτερος με  μια νέα, επίμονη προσπάθεια ανά-δράσης, ή και γιατί η αφήγηση δικαιολογεί ενδιάμεσα, άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε  δραματικά, γιατί απέτυχε αφελώς στην προηγούμενή του προσπάθεια. Και πάμε πάλι γι' άλλα. Συνεχώς... 
Με τις εντυπωσιακές επιδόσεις, μιας έντεχνης παρουσίας και υποκριτικής, του πρωταγωνιστή της Τίμοθι Σαλαμέ να ενθουσιάζουν τις όποιες μικρότερες ή μεγαλύτερες ηλικιακά “Σαλαμίτσες” (κατά το “Ρουβίτσες” των φαν του Σάκη Ρουβά) να επικρατούν συναισθηματικά για άλλη μια φορά. Και καλά όλα αυτά, αλλά όμως, τελικά, τα όποια μακροσκελή κατεβατά που γρόφονται για να υμνήσουν ένα θεαματικό αφήγημα καθαρής δράσης, μου είναι αδύνατον να τα προσλάβω σοβαρά και να τα κατανοήσω. Σαν να βλέπεις στο τερέν  έναν συναρπαστικό αγώνα πινγκ πονγκ ή τένις ή ποδοσφαίρου ή μπάσκετ και μετά να θέλεις να τον περιγράψεις και να τον αναλύσεις με περισπούδαστους όρους: κοινωνιολογικούς, ιστορικούς, ιδεολογικούς, ταξικούς, ακόμα και χαρακτηρολογικούς... ενώ πρόκειται απλώς για ένα show mast go on! Και τίποτ' άλλο.