(Κλέφτης από σπόντα) 
του Darren Aronofsky 
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Κλέφτης από σπόντα / Caught Stealing (2025). Σε "ολική" σκηνοθεσία του Ντάρεν Αρονόφσκι. Η ταινία είναι σε σενάριο του Τσάρλι Χιούστον που είναι βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημά του ίδιου. Δηλαδή η βασική πλοκή και οι χαρακτήρες και οι διάλογοι είναι του Τσάρλι Χιούστον, άρα η ταινία δεν είναι του Ντάρεν Αρονόφσκι αλλά σε σκηνοθεσία δικιά του. Άλλο το ένα, άλλο τ' άλλο! Και μια χαρά ταινία είναι -γι' αυτό που είναι. Μια ταινία δράσης που εξελίσσεται μέσα από αφηγηματικές καραμπόλες, ανάλογα με το που κάθεται κάθε φορά άσπρη η μπίλια (ο κεντρικός ήρωας), μετά από κάποιες συγκρούσεις δυναμικής “εκτροπής” από σκηνή σε σκηνή. Με κάποιες από τις άλλες “δεύτερες” μπίλιες να πέφτουν -από σπόντα σε σπόντα- η μία μετά την άλλη στην τρύπα και να βγαίνουν από το παιχνίδι. Σαν παράλληλες απώλειες ή δικαίως. 
Μια ταινία “χωρίς καθυστερήσεις” στη ροή της, αλλά και ισορροπημένες στις σωστές δόσεις τις όποιες θεαματικές απιθανότητες και τις στερεοτυπικές υπερβολές σε αυτού του είδους τις ταινίες. Καθώς συγκλίνουν κάθε τόσο υπέρμετρα “μοιραία” ανταγωνιστικές δυνάμεις δράσης στην αφηγηματική ροή, θυμίζοντας το εκρηκτικό μίγμα “περιπλοκής και εμπλοκής” και μαύρου χιούμορ των ταινιών του Γκάι Ρίτσι. Αλλά στο πιο εξευγενισμένο, αισθητικά και δραματουργικά, με τη “σοφιστικέ” ματιά του Ντάρεν Αρνόφσκι! Και έξτρα, συμμετέχοντες κάποιους γνωστούς  ηθοποιούς μη αναγνωρίσιμους, καθότι "μεταμφιεσμένους"! Εκτός από την Λόρα Ντερν cameo!  
Κι όλα αυτά, αναπαραστατικά, σε μια vintage εποχή στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στη Νέα Υόρκη που μόλις είχε αναλάβει δήμαρχος ο Τζουλιάνι... σαν μια Μητρόπολη του χάους το οποίο  προκαλεί επεκτατικά, το οργανωμένο έγκλημα και η διαφθορά. Κι αυτό έχει τη σημασία του.