του Na Hong-jin
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 

Αν κάτι είναι απίθανα αξιοθέατο και “κουλό” (παράδοξο, αλλόκοτο, τρελό ή απίστευτο) στην ταινία είναι οι "μεταλλάξεις" της αφήγησής της σε τρία διαφορετικά πεδία δράσης, σαν να πρόκειται για τρεις ταινίες, σίκουελ η κάθε μία της προηγούμενης, στη συσκευασία της μίας και με ανοιχτή στο φινάλε και σε μια επόμενη συνέχεια των τριών... Παραμένοντας, ωστόσο, η ίδια ιστορία καταδίωξης και με τους ίδιους αφελείς, επαρχιώτες ήρωες (με επί τούτου υπερβάλλον "σοβαρό" και "ασόβαρο" χιούμορ) σαν να ανοίγονταν διαδοχικά, κάποιες πύλες εντός, ενός παράλληλου σύμπαντος -εισβολής από εξωγήινα πλάσματα με διαστάσεις γιγάντων. Πρώτα στον αστικό χώρο μια μικρής, επαρχιακής πόλης, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, μετά στον περιβάλλοντα δασικό της χώρο και τέλος στην περιφερειακή της οδό. Και με την κυρίως δράση της συνεχούς καταδίωξης, που την ορίζει κινηματογραφικά ως θέμα και θέαμα, να πραγματώνει κάθε φορά το παράδοξο του Ζήνωνα αναπαραστατικά... Καθώς, στην όποια υποκειμενική οπτική των διωκόμενων ανθρώπων, φαίνεται το εξωγήινο τέρας που εδώ τους καταδιώκει να βρίσκεται πίσω τους τόσο κοντά και να κινείται εναντίον τους με πολλαπλάσια ταχύτητα από την ταχύτητα της φυγή τους, ενώ στα επόμενα, γενικά πλάνα, από ψηλά, φαίνεται σαν να βρίσκεται πίσω τους αρκετά μακριά, ώστε να προλαβαίνουν, κάθε φορά, έστω οριακά, να τους ξεφεύγουν. Και καλά! Είναι απλώς, σινεμά!