(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)

Τα παιδιά είναι τώρα κι αυτά, δικά μας παιδιά!
Υπάρχουν κάποια παιδιά από τις νεότερες γενιές, που νιώθουν -κάπως αόριστα ίσως, αλλά επιδραστικά συνειδητά ή ασυνείδητα- πως ζουν “βαρετές ζωές” σε σχέση με αυτές που βλέπουν πολλαπλά στις οθόνες τους: σε ταινίες παλιές και καινούριες, σε σειρές, στα διαδραστικά παιχνίδια που παίζουν. Αλλά κυρίως σε σχέση με αυτά που έχουν ακούσει πως έζησαν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, κάποιες προηγούμενες γενιές. Πολέμους δικαίων εναντίον αδίκων και εμφυλίους, κινήματα δράσης και λαϊκές εξεγέρσεις, με κάποιο πρόταγμα ριζοσπαστικό που έγραψε Ιστορία. Αλλά και, εν μέσω αυτών των εξαιρετικών καταστάσεων, κάποιες μεγάλες φιλίες, συντροφικότητες και ωραίους έρωτες, που σημάδεψαν βιωματικά και τις επί μέρους προσωπικές τους ιστορίες με κάποιο ουσιαστικό νόημα ζωής -σαν μια υπαρξιακή συνθήκη δραματική: αναφοράς του τύπου «ήμουν κι εγώ εκεί». Και ως εκ τούτου, θέλουν να τις ζήσουν, έστω και επινοώντας ή παρακολουθώντας παρόμοιες ιστορίες αφήγησης, φαντασιακά, ή ακόμα και συμμετέχοντας σε τέτοιου είδους γεγονότα, πραγματικά, που (σαν να) μοιάζουν με αυτά...
(Αυτά αποκόμισα, από κάποιες ταινίες νέων στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)