(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)

Η Έμα Στόουν είναι μια ηθοποιός της νεώτερης γενιάς που πολύ την εκτιμώ και θαρρώ ότι η ενσάρκωση της Μπέλα Μπάξτερ στην ταινία Poor Things (2023) του Λάνθιμου είναι μέχρι τώρα ο καλύτερός της ρόλος που ερμήνευσε και γι' αυτόν θα μείνει...  
Η Τζέσι Μπάκλεϊ είναι μια ηθοποιός, ακόμη πιο νεώτερης γενιάς, που την θαυμάζω απεριόριστα από την πρώτη φορά που την είδα να παίζει και πάντα μέχρι τώρα, σαν ένα μοναδικό φαινόμενο υποκριτικής στο σινεμά, με μια πολυδυναμική εκφραστικότητα βλέμματος (στα κοντινά πλάνα) που επιβεβαιώνει κινηματογραφικά τη ρήση ότι «τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ανθρώπινης ψυχής». Και θαρρώ ότι η ενσάρκωση της Νύφης στην ταινία της The Bride (2026) της Μάγκι Τζίλενχαλ δεν είναι και ο καλύτερος ρόλος που ερμήνευσε, γιατί της κλέψανε το υπέροχο “στραβό χαμόγελο” με το μακιγιάζ στα χείλη δεξιά, αν και πάλι έγραψε εμφατικά / αντιφατικά με τα “πονεμένα” της βλέμματα, σαν “κόντρα ρόλο” στον ίδιο τον εαυτό της στα όσα έκανε κάθε φορά, στις όποιες πράξεις (αθέλητης) βίας...