(Ανεμοδαρμένα ύψη)
της  Emerald Fennell
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Η ταινία δεν είναι απλώς ακόμη μια κινηματογραφική μεταφορά του γνωστού μυθιστορήματος (1847) της Έμιλι Μπροντέ, αλλά οριζοντίως και καθέτως -αφηγηματικά και νοηματικά- μια αναθεωρητική διασκευή της ιστορίας με κάποια από τα ίδια πρόσωπα (ως αναφερόμενα ονόματα). Όπου, από την πρωτότυπη ιστορία, παραμένει και πάλι μόνο το πρώτο μέρος μέχρι το θάνατο της Κάθριν (τα 16 από τα 34 κεφάλαια του μυθιστορήματος) της πλοκής και της ονοματολογίας των προσώπων, απλώς σαν ένα brand name ενός τίτλου που ακόμη πουλάει...  
Ενώ στο μυθιστόρημα όλα είναι αλλιώς: Ο “κακός” αλκοολικός της ιστορίας δεν είναι ο πατέρας, που πεθαίνει νωρίς, αλλά ο αδερφός της Κάθριν που φθονεί το “υιοθετημένο” ορφανό που έφερε ο πατέρας από το Λϊβερπουλ στο σπίτι. Ο αδερφός της Κάθριν δεν έχει πεθάνει και δεν ονομαζόταν Χίθ-Κλιφ αλλά Χίντλεϋ. Το όνομα Χιθ-Κλιφ δεν το έδωσε στο αδέσποτο αγόρι η Κάθριν αλλά ο πατέρας, ο κύριος Έρνσω. Όπως και η Ισαβέλλα δεν είναι κάποια (τυχαία)  “προστατευόμενη” του Έντγκαρ Μίλτον, αλλά η μικρή αδερφή του. Και άλλα τέτοια πολλά. 
Η οποία ιστορία (σαν στόρι) έχει μεταφερθεί, ήδη μαζί με αυτήν την εκδοχή, 14 φορές σε ταινία, όπως και σε τηλεοπτικές σειρές, όπερες, μιούζικαλ και σε ραδιοφωνικές σειρές! 
Αλλά το πρόβλημα (μου) στην τελευταία ταινία δεν είναι η (μη) πιστή και η (μη) ολοκληρωμένη μεταφορά στην οθόνη της πρωταρχικής μυθιστορηματικής μυθοπλασίας της Έμιλι Μπροντέ. Είναι η  kitsch αισθητική τούτης της ταινίας, όχι τόσο και μόνο σε επίπεδο “όψης” (σε σκηνικά και κοστούμια, τοπία και φωτογραφία) αλλά κυρίως δραματουργικά / αφηγηματικά, καθώς ακυρώνει κάθε “διχαστική” αμφιθυμία του ερωτικού συναισθήματος. Έτσι όπως το βιώνουν ο Χίθκλιθ και η Κάθριν, αλλά και σαν παραλλαγή στο ίδιο θέμα και οι άλλοι χαρακτήρες. Το kitsch, θέλω να πω, δεν είναι εδώ, απλώς ένα κακό γούστο εικονογραφίας· είναι η άρνηση μιας πολυσήμαντης αμφισημίας. Αυτή που είναι και η ουσία ενός σημασιοδοτικού “εμπλουτισμού” αυτής της πρώτης: αρχετυπικής ερωτικής ιστορίας.

 Ανεμοδαρμένα Ύψη / Wuthering Heights (2026) σε σενάριο και σκηνοθεσία της Εμεραλντ Φένελ