(Η ομηρία) 
του Gus Van Sant
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Ταινία "ρετρό" σαν δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ καθώς βασίζεται σε πραγματική ιστορία στην Ιντιανάπολη τον Φεβρουάριο του 1977, η οποία καλύφθηκε “τσαρλατάνικα” από τα ΜΜΕ (τηλεόραση και ραδιόφωνο) με το επικρατούν πνεύμα της εποχής εκείνης. Ταινία ωστόσο μυθοπλασίας στην προκειμένη (έχει γυριστεί και ντοκιμαντέρ στο οποίο βασίζεται το σενάριο αλλά και η σκηνοθεσία) και η οποία, ως τέτοια, παραμένει αρκετά ρεαλιστική, παρά τις επί μέρους εκτροπές χιούμορ, που αποδραματοποιούν την κατάσταση. Μια έκτακτη κατάσταση δημόσιας αναταραχής που προκύπτει από  μια θεαματική απαγωγή με σκοπό τον εκβιασμό κάποιων αιτημάτων μέσω της δημοσιότητας, εγχείρημα που μοιάζει όμως, ευθύς εξαρχής, αφελές στην επιδίωξή του. Ως εκ τούτου, δεν μπορείς να το πάρεις στα σοβαρά, ούτε ως προς τη συμπεριφορά του, ελληνικής καταγωγής απαγωγέα, Τόνι Κυρίτση, ούτε ακόμα και του θύματος, παρότι είναι και παραμένει κουλ και αξιοπρεπής, ούτε την στάση του κυνικού πατέρα του (με τον γερασμένο Αλ Πατσίνο στο ρόλο) ούτε βέβαια και των εκπροσώπων των εισαγγελικών και αστυνομικών αρχών, που έπαιζαν ένα δήθεν συναινετικό παιχνίδι με τον απαγωγέα μέχρι να τον εξουδετερώσουν. Κι αυτή είναι, μάλλον, η σημαίνουσα άποψη της σκηνοθεσίας επί του θέματος: ότι τίποτα δεν υπήρξε σοβαρό, παρά τη ρητορική των επίσημων δηλώσεων: ήταν απλώς ένα επεισόδιο ευτράπελο. Οπότε κι αυτό που μένει από την αφήγηση αυτή -στην τελική, ως εντύπωση, είναι τα τραγούδια που φαίνεται να σχολιάζουν αντιστικτικά, μάλλον ειρωνικά, την όλη φάση της υπόθεσης αυτής, όπως και το επαναλαβανόμενο σχόλιο, σαν λάιτ μοτίβ: «What the freak show!» 

Η Ομηρία / Dead Man's Wire (2026) 
σε σκηνοθεσία  του Γκας Βαν Σαντ