(Η πρόσκληση)
της Olivia Wilde 
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)   

Πρόκειται για μια κινηματογραφική διασκευή του ισπανικού θεατρικού έργου «The People Upstairs» του Σεσκ Γκέι, που πρώτα έγινε και ταινία στα ισπανικά από τον ίδιο το 2020. Και   παραμένει εδώ, μια ταινία με θεατρική δομή: βασισμένη δραματουργικά κυρίως στους διαλόγους “διά-θεσης” και αντιπαράθεσης των προσώπων -ανά δύο κάθε φορά αλλά και γενικά. Όπως επίσης παραμένει, σαν ταινία, περιορισμένη και στο είδος “ταινία δωματίου” αν και διευρυμένη χωροταξικά σε “ταινία διαμερίσματος” όπου, πέρα από το σαλόνι, η δράση, περιστασιακά, επεκτείνεται και στην κουζίνα, το γραφείο του συζύγου, την κρεβατοκάμαρα και κάπου για λίγο στο διάδρομο με το ¨εκτεθειμένο” παράθυρο χωρίς κουρτίνες, απ' όπου γίνεται κάποιο μπανιστίρι από τους από πάνω. Με τέσσερις πρωταγωνιστές, τους καλούς, γνωστούς ηθοποιούς: Σεθ Ρόγκεν, Ολίβια Γουάιλντ, Πενέλοπε Κρουζ, Εντουαρντ Νόρτον. Με αρκούντως πειστική στο ρόλο της ψυχοθεραπεύτριας, την Πενέλοπε Κρουζ και αντίθετα τον ενοχλητικό “στ' αυτιά μας” με τη μανιέρα του, τον φωνακλά Σεθ Ρόγκεν.     
Καταλήγοντας, εντέλει, να λειτουργεί απλώς σαν ένα διδακτικό drama therapy συμβουλευτικής “αυτοβοήθειας” προς το κοινό με κύριο θέμα του αυτό: των μπλοκαρισμένων ζευγαριών. Σαν μια μορφή ομαδικής ψυχοθεραπείας που πραγματώνει (χωρίς να το δηλώνει) το παιχνίδι “θάρρος ή αλήθεια” κάποιων των σεξουαλικών προκλήσεων και αποκαλύψεων. Όπου, ο κύριος στόχος, είναι να βοηθήσει τα πρόσωπα να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να κατανοήσουν τα προβλήματά τους και ν΄ αναζητήσουν κάποιους τρόπους αντιμετώπισης. 
Παραμένοντας, ωστόσο, κινηματογραφημένο θέατρο, παρά τα κοντινά πλάνα. Διότι στη θεατρική πράξη -ναι- κυρίως ο λόγος είναι (η) δράση. Αλλά στο σινεμά “τα πολλά λόγια είναι φτώχια”.

Η Πρόσκληση / The Invite (2026)
σε σκηνοθεσία της Ολίβια Γουάιλντ