της Anuparna Roy
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Mumbai. Σήμερα. Στην πολύβουη μητρόπολη της ινδικής χερσονήσου, η Swetha, μια νεαρή κοπέλα από την επαρχία καταφθάνει. Μένει ως υπενοικιάστρια στο διαμέρισμα της μεγαλύτερης της ηλικιακά, Thooya. Η ζωή και η επιβίωση στην μεγαλούπολη είναι δύσκολη, ιδίως αν οι προσωπικές φιλοδοξίες απέχουν από αυτές της μέσης οδού: Η Thooya θέλει να γίνει ηθοποιός, αλλά για να επιβιώσει εκπορνεύεται. Η συγκατοίκηση φέρνει τις δύο γυναίκες κοντά, αλλά η εκπόρνευση της Thooya είναι πάντα ένα εμπόδιο για μια ουσιαστική προσέγγιση…
Η πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτις σχεδιάζει τα συναισθηματικά πορτραίτα των δυο γυναικών που ζουν τη ζωή της μεγαλούπολης. Τοποθετεί την ιστορία τους εν τω μέσω της πολύβουης αστικής ζωής, και αυτή η κίνηση είναι καθοριστική. Παρ’ όλη την εγγύτητα των σωμάτων στο άστυ (και την απουσία ιδιωτικότητας), ό,τι απουσιάζει από τη ζωή που ζουν οι δύο γυναίκες μετανάστριες είναι η ζεστασιά των αληθινών συναισθημάτων. Η πορνεία, αλλά και οι μάλλον αποτυχημένες απόπειρες της νεαρότερης γυναίκας να βρει έναν σύντροφο, είναι ενδεικτικές της αστικής αποξένωσης που βιώνουν και του συναισθηματικού κλίματος που ζουν. Η νοσταλγία της ζωής στην επαρχία και της θέρμης των συναισθημάτων που τη συνόδευε. είναι ιδιαίτερα φανερή στην υποπλοκή για τη φίλη της Thooya που ξαφνικά χάθηκε, χωρίς να αφήσει σημάδια: ένα τραύμα από την προηγούμενη ζωή που μοιάζει ανεξίτηλο και δύσκολα διαχειρίσιμο. Σύμφωνα με δηλώσεις της σκηνοθέτιδος στις σημειώσεις για την παραγωγή, αυτή υποπλοκή βασίζεται σε μια προσωπική της (τραυματική) εμπειρία και συνιστά την πραγματική αφετηρία της δημιουργίας της ταινίας.
Χωρίς δραματικές κορυφώσεις, κρατώντας τον ερωτικό πόθο μεταξύ των γυναικών υπόκωφο, μόλις να γίνεται διακριτός μέσα από μικρές χειρονομίες, η σκηνοθεσία δεν οδηγεί τη δραματική πλοκή σε μια σαφή κατάληξη. Ίσως η λύση αυτού του μικρού και χαμηλότονου δράματος να είναι η συναισθηματική εγγύτητα που σιγά -σιγά οικοδομείται μεταξύ των δυο γυναικών.
La Biennale di Venezia 2025/ Orizzonti
